Νεογέννητο και σύλληψη στη Σπάρτη

Πως μπορεί να γίνει η σύνδεση μεταξύ της γέννας ενός παιδιού με μια σύλληψη στην Σπάρτη, ιδιαίτερα δε όταν υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία που υποδεικνύουν ότι το η σύλληψη του εμβρύου δεν έγινε στην Λακωνική πρωτεύουσα; Ιδού λοιπόν πως μπορεί να γίνει…

Πριν από δυο μέρες γεννήθηκε το τρίτο ανιψάκι μου, ένα υγιέστατο κοριτσάκι, ροζουλί ροζουλί και χαριτωμένο. Όλα καλά με το παιδί και τους χαζογονείς του, αλλά κάπου εδώ σχεδόν τελειώνει η ιστορία με το νεογέννητο. Και λέω τελειώνει, γιατί εφόσον γεννήθηκε το κοριτσάκι μας και με αφορμή την επικείμενη επίσκεψη στο μαιευτήριο, πετάχτηκα μέχρι το The Mall Athens να πάρω ένα δωράκι. Ακόμα και μέχρι εδώ, που η ιστορία με το νεογέννητο έχει ουσιαστικά τελειώσει και ξεκινάει η ιστορία με τη σύλληψη στη Σπάρτη, τα πράγματα είναι εκνευριστικά προβλέψιμα. Το μόνο που θα μπορούσε να με προβληματίσει θα ήταν να μην καταφέρω να βρω το δώρο που θέλαμε να πάρουμε ή – ακόμα χειρότερα – να αγοράσω κάτι εντελώς άσχετο σε σχέση με αυτό που είχα εντολές να αγοράσω – πάντα χωρίς πρόθεση να το κάνω.

Αφού λοιπόν πήρα το σωστό δώρο και μετά από μια σύντομη γύρα στα μαγαζιά του Mall, εγκατέλειψα το συγκρότημα και κατευθύνθηκα προς το αυτοκίνητο, παρκαρισμένο κάπου εκεί πίσω στο αδιέξοδο κοντά στο Υπουργείο Παιδείας. Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο, το μάτι μου ασυναίσθητα έπεσε πάνω σε ένα σύνθημα γραμμένο στο διάζωμα που χωρίζει την Αττική οδό με τον παράδρομο της ακριβώς στο ύψος της εισόδου της παιδικής χαρά που βρίσκεται ανάμεσα στο Mall και το Υπουργείο.

«Λευτεριά στον Κ. Σακκά απεργό πείνας από 4/6»

Read more

από τα 30 στα 40 (μέσα από τον πάγο)

Θυμάμαι ήταν Μάιος του 2013 όταν στο mail είδα ένα μήνυμα σχετικά με ένα μεταπτυχιακό πάνω στη Διοίκηση Επιχειρήσεων Τροφίμων και Γεωργίας του ΓΠΑ. “Αυτό είναι“, σκέφτηκα και αμέσως έσπευσα να μάθω περισσότερες λεπτομέρεις, τι είναι, τι προσφέρει, τι χρειάζεται να έχω εγώ, δικαιολογητικά, χαρτιά κτλ. Και -ω, του θαύματος- είχε και part time τμήμα, για εργαζόμενους. Και για να γίνει η φάση ακόμα πιο ουάουυυυυυ, το part time θα ξεκινούσε πιλοτικά για πρώτη χρονιά.

Τις επόμενες βδομάδες θυμάμαι ήταν ένας αγώνας δρόμου για να μαζέψω όλη τη απαραίτητη χαρτούρα για να μπορέσω να στείλω και εγώ την αίτηση μου. Ακόμα με θυμάμαι στο Πολυτεχνείο να αναζητώ καθηγητές που μετά από 10 χρόνια θα μου έδιναν συστατικές. Μετά τη κατάθεση των δικαιολογητικών και περνώντας ένα μικρό διάστημα αγωνιώδους αναμονής, με ειδοποίησαν ότι είμαι στους πρώτους υποψήφιους και ότι θα περάσω συνέντευξη από την επιτροπή. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι μιας και η συνέντευξη έγινε, αλλά αντί να την κάνει η επιτροπή σε μένα, την έκανα εγώ σε εκείνους… Φυσικά – όσο αλαζωνικό κιαν ακούγεται αυτό – ήταν απλά θέμα χρόνου να με δεχτούν, μαζί με άλλους 4 οι οποίοι θα ήμασταν ο πυρήνας και τα πρώτα στελέχη που υα έβγαζε το συγκεκριμένο MBA για part time παρακολούθηση.

Στην πρώτη συνάντηση-ενημέρωση, όπου θα γινόταν και η παρουσίαση των μαθημάτων, παρουσιαστήκαμε οι 4 από τους 5. Στη πρώτη διάλεξη πήγαμε οι 3 από τους 5. Τελικά το τελειώσαμε εγώ και άλλος ένας. 2 στους 5 για πρώτη χρονιά μάλλον λέει πολλά…

Η ουσία είναι ότι για 2 χρόνια και 2 μήνες (τόσο κράτησε συνολικά η όλη δοκιμασία) η ζωή μου μου μπήκε στον πάγο. Το ίδιο έγινε – ίσως σε λίγο πιο μικρό βαθμό – στην οικογένεια μου. 2 χρόνια και 2 μήνες χαμένος πολύτιμος προσωπικός και κοινωνικός χρόνος. Για ένα μεταπτυχιακό το οποίο κάπου στη πορεία, και όταν στέρεψε ο αρχικός ενθουσιασμός, μετατράπηκε σε μαρτύριο και συνέτεινε στο να αυξηθούν τα επίπεδα κούρασης όλων μας ακαριαία σε δυσθεώρητα ύψη.

Τώρα όλα τελείωσαν. Τα μαθήματα και οι υποχρεώσεις, οι εργασίες, οι συναντήσεις, οι ατελείωτες ώρες στα Starbucks (μετά το πρώτο εξάμηνο σταμάτησαν να με ρωτάνε τι καφέ θέλω και πως με λένε…), η πτυχιακή, οι φίλοι, οι καθηγητές. Από τους λόγους που αποτελούσαν την αιτία για το μεταπτυχιακό αυτό, πλέον κανείς δεν υπάρχει/ισχύει. Αντιθέτως, στο διάστημα αυτό έγιναν τεράστιες αλλαγές.

Η ερώτηση που κάνω στον εαυτό μου, ακόμα και τώρα, είναι η εξής: “Με βάση τα όσα γνωρίζεις τώρα, αν είχες την ευκαιρία να επιλέξεις και πάλι, θα το ξανάκανες αυτό το μεταπτυχιακό;” και όσο κιαν ακούγεται οξύμωρο η απάντηση είναι πάντα “ΝΑΙ, θα το έκανες και πάλι. Πρέπει να περάσεις από τα 30 στα 40, ανόητε…“.

Rolling in Athens

Και έρχεται η ώρα που αναζητάς μια διέξοδο από την καθημερινότητα σε μια πόλη, που -η αλήθεια είναι ότι- κοιτάζει με εχθρικό μάτι οποιαδήποτε καινούργια δραστηριότητα.

Το να συναντηθείς με φίλους, που μοιράζεσαι τις ίδιες παιδικές ανησυχίες για ομαδικό άθλημα, γίνεται καθημερινά όλο και πιο δύσκολο. Οι ρυθμοί της ζωής αυξάνονται καθημερινά με γεωμετρική πρόοδο, η ανάγκη για επαγγελματική καταξίωση μεγαλώνει και η λέξη κρίση έχει αντικαταστήσει πλέον τα πάντα. Τα ατομικά αθλήματα, όπως το τρέξιμο και η κολύμβηση, απαιτούν είτε πολύ υπομονή και ώρες μοναξιάς, είτε αρκετά χρήματα, ενώ η αίσθηση ελευθερίας που σου προσφέρει το ποδήλατο σταματά κάθε φορά που το φανάρι γίνεται κόκκινο και χάνεται όταν βγεις σε κάποια λεωφόρο, μιας και γνωρίζεις ότι με κάθε προσπέραση που σου κάνει κάποιο αυτοκίνητο, έχεις μόλις γλυτώσει από μια πιθανή σύγκρουση μαζί του.

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι ενώ ξεκινάς από το σπίτι σου για να αποσυμφορήσεις την εσωτερική σου ένταση, επιστρέφεις σε αυτό ευχαριστώντας τον κάθε Μεγαλοδύναμο που ξέρεις, για το ότι κατάφερες για μια ακόμα φορά να γυρίσεις σώος και αβλαβής.

Το να ξεκινήσω να πατινάρω ήταν μια απόφαση που πήρα ενάντια στις γνώμες “ειδικών” και μη. Το “είσαι αρκετά μεγάλος” και το “θα φας τα μούτρα σου” ήταν από τις πιο ήπιες εκφράσεις/γνώμες/συμβουλές που είχα ακούσει. Η αλήθεια είναι ότι γυρίζοντας σπίτι με τα ολοκαίνουργια inliners μου είχα αρκετούς ενδοιασμούς για το παράτολμο του εγχειρήματος. Τα όσα videos είχα δει στο youtube σχετικά με μαθήματα skating αντικαταστάθηκαν σε μια στιγμή με την σκέψη ότι μόλις πραγματοποίησα την πιο άχρηστης αγοράς αθλητικού εξοπλισμού στην ζωή μου (120€ τα πατίνια και 25€ τα προστατευτικά) και όταν τα φόρεσα έβλεπα και το αγγελάκι αλλά και το διαβολάκι πίσω από τους ώμους μου να γελάνε μαζί μου και να μου λένε κοροΐδευτικά “ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡEΙΣ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ…”.

Read more

Happy 4+2

Πάνε 4 χρόνια από τότε που μπήκαμε στο κλαμπ των γονέων και άλλα 2 από τότε που μπήκαμε στο κλαμπ των μαζοχιστών. Και μιας και ήμασταν εντελώς για τα σίδερα είπαμε να κάνουμε ένα μικρό πάρτυ.

Όλα ήταν στην εντέλεια. Το κάστρο ετοιμάστηκε σε χρόνο ρεκόρ, με πυρετώδεις εργασίες νυχθημερόν.

Τα δώρα για τους καλεσμένους επιλέχθηκαν καθαρά με γνώμονα τις προσωπικές τους προτιμήσεις…

Δόθηκε προσοχή στην λεπτομέρεια…

Τα ξόρκια επαναλήφθηκαν πολλές φορές για την αποφυγή λαθών και μάλιστα χρησιμποιήθηκαν πολλαπλά ραβδάκια για την διασφάλιση της επιτυχίας…

Μέχρι και ο βασιλιάς φόρεσε την επίσημη κορώνα του….

Και τότε εμφανίστηκαν οι αγριοι….

Και ιδού το αποτέλεσμα…

Καμμένη γη… τσουνάμι στεριάς… ανεστρόβιλοι Ιμαλλαΐων…

Περάσαμε καλά όμως, αυτό έχει σημασία. Χρόνια πολλά μικρές μου και πάντα τέτοια!!!

ΥΓ: Και για όσους δεν έκλεισαν μάτι όλο το βράδυ σκεφτόμενοι το πως θα τα καταφέρουμε να επαναφέρουμε το παλάτι στην αρχική του μορφή, σας διαβεβαιώ ότι όλα είναι μια χαρά και πάλι…

  

 

School Year’s Goal Reached Today

Καλησπέρα σας. Σας ευχαριστούμε πολύ. Ο στόχος επιτεύχθηκε. Τα λεφτά μας πίσω παρακαλώ…

Πως; Μα, είπατε ότι ο στόχος σας είναι να μάθουν τα παιδιά μας να γράφουν το όνομα τους μέχρι να τελειώσει αυτήν η χρονιά. Το θυμάμαι πολύ καλά. Όχι όχι, καλά κατάλαβα. Μόλις θα γράφουν το όνομα τους τότε όλα θα έχουν τελειώσει για φέτος, οπότε ζητάω τα υπόλοιπα λεφτά πίσω…

Τι είπατε; Α, όσα παιδάκια μάθουν να το γράφουν πριν τα Χριστούγεννα, τότε ο στόχος αναθεωρείται; Δηλαδή ο καινούργιος στόχος είναι να πάρουν απολυτήριο δημοτικού μέχρι το τέλος της χρονιάς;

Εντάξει, θα το δεχτώ, αλλά να μου υποσχεθείτε ότι μέχρι να γίνει 8 θα έχει τουλάχιστον ένα μεταπτυχιακό τίτλο σπουδων, εντάξει;;; Υποσχείτε… Υποσχεθείτε… Δεν σας άκουσα καλά, τι είπατε…

Τώρα μάλιστα, είμαστε σύμφωνοι, η Θάλεια θα συνεχίσει να φοιτεί στο σχολείο σας. Ευχαριστώ που συμφωνείτε και εσείς. Θα τα πούμε και πάλι στην ορκομωσία για το πτυχίο Ανωτάτης Εκπαίδευσης τον Ιούνιο του 2014…

Ε, ναι, καλώς εχόντων των πραγμάτων. Αν τώρα χάσουν και μια εξεταστική εξαιτίας καταλήψεων τότε τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτα…

Guess what's my name

Χάρηκα που σας άκουσα παιδαγωγοί της Θάλειας από το σχολείο και ξανά σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πολύ πολύ που αγκαλιάζετε το παιδί μας με τόση φροντίδα και αγάπη!!!

Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, τα παραπάνω δεν έχουν ειρωνικό χαρακτήρα. Ειλικρινά συγκινήθηκα απίστευτα πολύ.

Womens’ DNA

Το να πας για ψώνια με 1 γυναίκα και 2 παιδία δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Μόλις το γυναικείο DNA αντιληφθεί ότι ο χώρος που βρίσκεται περιλαμβάνει πολλά ρούχα, τότε ενστικτωδώς αντιδρά κάπως έτσι…

Για να δούμε, τι θα πάρουμε και σήμερα...

 

Αυτό θα είναι τέλειο για την περίσταση...

Και ακολουθεί η αντίδραση της κάθε γυναίκας, όταν την τσακώσεις…

Ωχ, μας έπιασαν

 

Το ορκίζομαι, απλά έπεσε το χέρι μου πάνω στα ρούχα...

Για την ιστορία, η Θάλεια διάλεξε μόνη της το φόρεμα της και έσκισε το καρτελάκι αμέσως, “…το έσκισα αφού θα το πάρουμε!!!”, και η Ισμήνη δεχόταν να δοκιμάσει μόνο φορέματα που της άρεσαν και είχε διαλέξει η ίδια και όχι ότι της λέγαμε εμείς!!!

Τι να πω, μάλλον πρέπει να ξεκινήσω και δεύτερη δουλειά. Καλό μου κουράγιο.

 

 

 

 

 

 

People spoke, Message sent, Republic is alive

Είχα πει ότι να μην ασχοληθώ πάλι με πολιτικά. Και όντως δεν θα το έκανα, όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά γιατί τα πολιτικά είναι αμπελοφιλοσοφίες σε ένα αντικείμενο που δεν έχει μπάλα ή ρούχα – οι υπόλοιπες αμπελοφιλοσοφίες είναι σε αντικείμενα που έχουν άμεση σχέση με μπάλα ή ρούχα.

Το λοιπόν, σε αυτές τις εκλογές ορίστικα για πρώτη – και τελευταία – φορά εφορευτική επιτροπή και μάλιστα όχι τακτικό (ούτε και άτακτο), αλλά αναπληρωματικό μέλος. Οι πρώτες σκέψεις διαβάζοντας το χαρτί της “επίταξης” μου αφορούσαν την κακή μου τύχη, αλλά με λίγη ψυχραιμία και χρόνο η ιδέα του να συμμετάσχω εκ των έσω σε αυτήν την διαδικασία μου φάνηκε κάπως ενδιαφέρουσα.

Read more

Ένας χρόνος, ένας μήνας και 10 μέρες

Ήταν 28 Ιανουαρίου του 2011, 3 βδομάδες πριν την άφιξη της μικρής Ισμήνης, η τελευταία φορά που πραγματοποιήσαμε βραδινή έξοδο σαν ζευγάρι. Ακόμα θυμάμαι το κρύο που έκανε εκείνο το βράδυ. Η βόλτα περιλάμβανε αρχικά ένα καλό φαγοπότι. Το μέρος ήταν ο Τζιτζικομέρμηγκας στο Χαλάνδρι, κλασσική αξία με πλούσιο μενού και πολύ καλό χύμα ροζέ κρασί. Ανακαλώ στην σκέψη μου το ότι δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε μετά από το πολύ φαγητό. Και το ότι φάγαμε πολύ δεν οφείλετε μόνο στην λαιμαργία μας, αλλά και στο ότι απαλλαγμένοι από το μοναδικό – ως τότε – παιδί, είχαμε την ελευθερία των κινήσεων και με τα 2 χέρια… οπότε οι μπουκιές έπεφταν βροχή στα στομάχια μας. Μετά, θυμάμαι, ότι ακολούθησε ένας περίπατος – περισσότερο για να χωνέψουμε – μέχρι το κέντρο του Χαλανδρίου (στην διάρκεια της οποίας ακούσαμε τα υποτιμητικά σχόλια για τους 30άρηδες και τα μπαράκια) και μια δροσιστική μαργαρίτα στο μεξικάνικο El Taco Bueno, επίσης στο Χαλάνδρι. Και από τότε η “χειμερία νάρκη”.

Ήρθε η Ισμήνη, περάσαμε το πρώτο σοκ με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού, πέρασε και η Θάλεια το πρώτο της σοκ όταν συνειδητοποίησε ότι η Ισμήνη ήρθε για να μείνει, μετά περάσαμε άλλο ένα σοκ όταν η Θάλεια ξεκίνησε παιδικό, στο ενδιάμεσο πήγαμε διακοπές, κάναμε βαφτίσια, είχαμε και γάμους, ξεκίνησε η Μαργαρίτα δουλειά. Και όλα αυτά μέσα σε 1 χρόνο, 1 μήνα και 10 μέρες χωρίς να έχουμε πραγματοποιήσει ούτε μια βραδινή έξοδο οι 2 μας.

Τελικά το ημερολόγιο έδειχνε 10 Μαρτίου τους 2012, το ρολόι σημάδευε την 22η ώρα της μέρας όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο – με αφορμή τα γενέθλια της Μαργαρίτας – και κλείνοντας την πόρτα του γκαράζ αφήσαμε, έστω και για λίγες ώρες, τις σκέψεις μας και τους προβληματισμούς μας πίσω μας. Φαγητό σε ένα όμορφο ιταλικό με ζεστή ατμόσφαιρα και παραδοσιακή κουζίνα και μετά κάθοδο στο Σύνταγμα (!!!) με το αυτοκίνητο (!!!) για ποτό σε ένα μπαράκι (!!!). Το ότι νόμιζα ότι οι γύρω μας μας κοιτούσαν σαν εξωγήινους δεν με ένοιαξε καθόλου, ούτε με προβλημάτισε το γεγονός ότι δεν ήξερα τι ποτό να πάρω (έχω μείνει στην εποχή του μοχίτο). Αυτό που μέτρησε ήταν το ότι περάσαμε ΥΠΕΡΟΧΑ και ότι χρειάστηκαν μόλις λίγες ώρες για να γεμίσουν και πάλι οι μπαταρίες μας.

Ποτέ μα ποτέ δεν θα σνομπάρω πάλι την δύναμη των απλών καθημερινών πραγμάτων, τα οποία σου προσφέρουν τόσα πολλά και τα οποία τα εκτιμάς μόνο όταν τα στέρησε.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ [ΜΟΥ]!!!

Planet Carrefour

Do not try this alone. I REPEAT: Do not try this alone.

Σάββατο απόγευμα στα Carrefour Planet στον Γέρακα, εκεί που τα ψώνια είναι διαφορετική εμπειρία! Έχει τα πάντα – Ευρώπη μιλάμε, όχι αστεία – ηλεκτρικά, είδη σπιτιού και κήπου, παιδότοπο (!!!), καφετέριες, προπατζίδικο, ψιλικατζίδικο, γραφείο ταξιδιών και κλασσικά τα προϊόντα του σουπερμάρκετ. Αλλά για να ψωνίσεις πρέπει να είσαι κομάντο…

Στον πρώτο όροφο του πάρκινγκ γινόταν το αδιαχώρητο (δυο τύποι τσακώνονταν για μια θέση πάρκινγκ, έτοιμοι να πιαστούν στα χέρια), την στιγμή που ο δεύτερος όροφος είχε μερικές ελεύθερες θέσεις. Στο σούπερμάρκετ τώρα δεν έπεφτε καρφίτσα και για να βρείς ελεύθερο καροτσάκια/καλαθάκια έπρεπε είτε να κλέψεις από κάποια γιαγιά ή να ακολουθήσεις κάποιον άλλον στο πάρκινγκ, να τον βοηθήσεις να ξεφορτώσει και να το πάρεις μετά. Χέρι με χέρι καταστάσεις… Όσο για τον παιδικό σταθμό, οι 2 κοπελίτσες που έπρεπε να προσέχουν καμια 20αριά διαβολάκια, προσπαθούσαν -όχι και τόσο επιτυχημένα- να τα βάλουν σε μια τάξη. Για τα ψώνια τώρα, για να βρεις τα πιο βασικά πρέπει να έχεις ενεργοποιημένο GPS με updated χάρτες (να μια καλή εφαρμογή για τα smart-phones) και υπηρεσίες φωνητικής καθοδήγησης.

Και άντε πες ότι – κακήν κακώς – βρήκες κάποια από τα πράγματα που ήθελες. Έφτασε η ώρα να φύγεις από το “τρελοκομείο”, στρίβεις στον τελευταίο διάδρομο και εκεί αντικρίζεις το φιδάκι…

“Κοινή Γραμμή Εξυπηρέτησης Πελατών”. Και η φώτο είναι από την τελική ευθεία, γιατί η ουρά ξεκινάει πιο πίσω (είπαμε είναι “φιδάκι”). Με 12 ταμεία να εξυπηρετούν ακατάπαυστα ο χρόνος αναμονής -ευτυχώς- ήταν ένα 25λεπτο. Και είχε και έξτρα καμιά 10αριά αυτόματα ταμεία για τους πολύ καμικάζι πελάτες (θα τα δοκιμάσω στην επόμενη επίσκεψη), φυσικά με την δικιά τους ουρά. Μια προϊσταμένη (σίγουρα @μ@μητη εδώ και καιρό) έκραζε συνεχώς τους υφισταμένους υπαλλήλους. Μιλάμε όμως για κράξιμο, όχι αστεία. Σκέφτηκα να την βγάλω και αυτήν μια φωτογραφία, αλλά τρόμαξα στην σκέψη του να με καταλάβει. Και τέλος, όταν επιτέλους έφτασα στο ταμείο, στο δίπλα ταμείο ήταν μια οικογένεια (μπαμπάς, μαμά  και παδάκι ελεφάντων πάντα, όλοι μαζί 400 380 κιλά) που γκρίνιζαν και οι 3 (!!!) για το ότι ένα ζευγάρι παπούτσια που είχαν πάρει δεν είχε τον σωστό κωδικό.

Αξίζει μια βόλτα από εκεί Σάββατο απόγευμα μόνο αν θες να πάρεις 2-3 πραγματάκια και να γελάσεις λίγο με τα ευτράπελα που συμβαίνουν. Αν πας και πιο νωρίς φεύγεις και χορτάτος, μιας και τα promotion των εταιρειών είναι ποικίλα και πλούσια. Για κανονικές αγορές όμως είναι χαρακίρι…

 

 

Christmas’ Carols

Το να έχεις αφήσεις πίσω σου την 3η δεκαετία της ζωής σου και να ξαναζείς την μαγεία των Χριστουγέννων είναι κάτι που, αν δεν το έχεις αποκλείσει να σου συμβεί, σίγουρα του έδινες λίγες πιθανότητες να το ξανά ζήσεις. Και όμως τα παιδιά σε κάνουν παιδί και μαζί τους μικραίνεις και εσύ, αντιστρόφως ανάλογα με την προσμονή των γιορτών και την αγωνία για τα δώρα, οι οποίες μεγαλώνουν και σε κάνουν να ονειρεύεσαι την στιγμή που θα ξυπνήσεις και θα αντικρίσεις δίπλα στο τζάκι, μέσα στις αμερικανόφερτες αγιοβασιλιάτικες κάλτσες τα δώρα που έχεις ζητήσει…

Με ένα πλαστικό δαχτυλίδι, ένα χριστουγεννιάτικο βρακάκι και πολλά φανταχτερά περιτυλίγματα δώρων ο παιδικός χριστουγεννιάτικος κόσμος σου ζωντανεύει ξανά και οι χριστουγεννιάτικες μελωδίες χαϊδεύουν απαλά τις μέχρι πρότινος ξεφτισμένες αναμνήσεις των γιορτών σου! Και αρχίζεις να θυμάσαι πράγματα που νόμιζες ότι δεν έζησες ποτέ. Στιγμές αγωνίας (για το δώρο που λαχταράς), χαράς (για το υπέροχο δώρο που πήρες), αλλά και στενοχώριας (για το λάθος δώρο που σου έφερε ο Αϊ Βασίλης), απαλειμμένες από το ξεθώριασμα των χρόνων που έχουν περάσει.

Και κάπου εκεί συνέρχεσαι και αρχίζεις να στροβιλίζεσαι στον τρελό χορό που σε παρασέρνουν τα αγγελούδια, τα οποία σε σφιχταγκαλιάζουν και σου χαρίζουν απλόχερα το χαμόγελο τους.

Τα Χριστούγεννα πλέον είναι διαφορετικά. Το κουδουνάκι του Ρούντολφ ηχεί και πάλι μελωδικά στα αυτιά μας…