People spoke, Message sent, Republic is alive

Είχα πει ότι να μην ασχοληθώ πάλι με πολιτικά. Και όντως δεν θα το έκανα, όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά γιατί τα πολιτικά είναι αμπελοφιλοσοφίες σε ένα αντικείμενο που δεν έχει μπάλα ή ρούχα – οι υπόλοιπες αμπελοφιλοσοφίες είναι σε αντικείμενα που έχουν άμεση σχέση με μπάλα ή ρούχα.

Το λοιπόν, σε αυτές τις εκλογές ορίστικα για πρώτη – και τελευταία – φορά εφορευτική επιτροπή και μάλιστα όχι τακτικό (ούτε και άτακτο), αλλά αναπληρωματικό μέλος. Οι πρώτες σκέψεις διαβάζοντας το χαρτί της “επίταξης” μου αφορούσαν την κακή μου τύχη, αλλά με λίγη ψυχραιμία και χρόνο η ιδέα του να συμμετάσχω εκ των έσω σε αυτήν την διαδικασία μου φάνηκε κάπως ενδιαφέρουσα.

Το πρώτο πράγμα που έκανα φτάνοντας στο γραφείο ήταν να διαπιστώσω ποια ακριβώς θα είναι η παραδειγματική μου τιμωρία αν αποφασίσω να αψηφήσω τους νόμους του κράτους. Η αναφορά σε μεσαιωνικά βασανιστήρια μάλλον ήταν λίγο ακραία, μιας και από τα διάφορα forum και blogs διαπίστωσα ότι ναι μεν οι τιμωρίες ισχύουν, αλλά ουσιαστικά δεν έχει αναφερθεί κάποιο περιστατικό παραδειγματικής τιμωρίας (τι θαύμα!!!) από άτομα που τόλμησαν να αψηφήσουν τους νόμους και τα ήθη. Βέβαια παντού αναφερόταν ότι εν δυνάμει μπορεί να σε φυλακίσουν, να σε μαστιγώσουν, να «κερδίσεις» ένα εισιτήριο μιας διαδρομής με τον υπερσιβηρικό για τα γκούλανγκ, να σε αφήσουν χωρίς Coca-Cola για 3 μήνες και άλλα τέτοια αποτρόπαια βασανιστήρια, αλλά πρακτικά κανείς δικαστικός δεν είχε κινήσει μια τέτοια διαδικασία. Το πιο ακραίο που διάβασα ήταν απλά μια επίσκεψη στο σπίτι σου από κάποιον βαριεστημένο αστυνομικό και δωρεάν μεταφορά με το περιπολικό προς το εκλογικό κέντρο.

Συνεχίζοντας την ενημέρωση μου, διάβασα και για τους αντιρρησίες εφόρους (αυτοί που πήγαιναν κάποιο ταξίδι ή κρύβονταν σπίτι τους για να γλιτώσουν την ταλαιπωρία του να είσαι εφορευτική επιτροπή) και επίσης διάβασα και τις ασάφειες των νόμων και του Συντάγματος (του κανονικού, όχι της πλατείας) για το αν είναι νόμιμο ή όχι να σε καλέσουν με το έτσι θέλω στην εφορευτική. Στο τέλος πείστηκα ότι μάλλον αξίζει να το ζήσω, έστω και αν δεν θα κέρδιζα απολύτως τίποτα.

Το πρωινό της 6ης Μαΐου του σ.ε. 2012, ξεκίνησα πουρνό-πουρνό να πάω στο εκλογικό κέντρο. Εκεί διαπίστωσα ότι στο δικό μου τμήμα, το θρυλικό 4ο, είχαν παρουσιαστεί – ώ τι θαύμα – ήδη άλλοι 3 της εφορευτικής, οπότε επέστρεψα σπίτι άπραγος και νυσταγμένος, αφήνοντας όμως το τηλέφωνο μου για να με καλέσουν να μπω αλλαγή. Μετά από 2 ώρες με κάλεσαν για να πάω να βοηθήσω, οπότε 10:15 ήμουν στις επάλξεις του 2ου τμήματος (πήρα μεταγραφή λόγω έλλειψης «κορόιδων» εκεί). Από εκείνη την ώρα και μέχρι τις 15:30 φτιάχναμε μαζί με ένα άλλο παλικάρι (είχε εμπειρία, μιας και ήταν η 3η φορά που πήγαινε έφορος) ψηφοδέλτια, για να μπορούν οι ψηφοφόροι να εστιάσουν αποκλειστικά στην απόφαση για τον ποιον αντιπρόσωπο θα αποφασίσουν να τους… γκουχουυυ… καταλάβατε τι.

Παππούδες και γιαγιάδες, υποβασταζόμενοι που ψήφιζαν με την βοήθεια της δικαστικού αντιπροσώπου, ή ερχόμενοι με τις δικές τους δυνάμεις, νέοι που ψήφιζαν για πρώτη φορά και δεν ήξεραν ούτε το στυλό να πιάσουν, κομματόσκυλα με όλη την έννοια της λέξης, απλός κόσμος που ήρθε απλά με την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει (πάντα σε κάθε εκλογική διαδικασία κάτι πιστεύουμε ότι θα αλλάξει, αλλά…) και με τους οποίους μπορούσες να σχολιάσεις ή να καυτηριάσεις την κατάσταση στην οποία έχουμε φτάσει, αντιπρόσωποι κομμάτων που προσπαθούσαν να βάλλουν το δικό τους κόμμα πάνω-πάνω στις στοίβες με τα ψηφοδέλτια και οι οποίοι προσπαθούσαν να σε πείσουν ότι μόνο το δικό τους κόμμα μπορεί να εγγυηθεί την ευρωστία αυτού του τόπου, και φυσικά ο δήμαρχος της Αγίας Παρασκευής, ο «αειθαλής» Απόστολος Κακλαμάνης και ο πρόεδρος του Δημιουργία Ξανά. Και μετά παρέλασαν και οι πίτσες, τα αναψυκτικά και τα σαντουϊτσάκια (μην παραλείψω κάποιους καφέδες από το σπίτι και τα Starbucks, πακέτο με παγωτό και muffin αντίστοιχα). Πέρασαν και κάποιοι γνωστοί και ήρθε και η φαμίλια να θαυμάσει τον μπαμπά εν ώρα εθνικού καθήκοντος. Πανηγυράκι πρώτης τάξεως, με περιτύλιγμα κοινωνικής ευθύνης και εθνικού χρέους, μιας και αυτές ήταν οι πιο σημαντικές εκλογές του τόπου, ενώ οι προηγούμενες ήταν απλά μια άχρηστη περτζάδα από το σχολείο.

Έτσι, με αυτά και με αυτά ήρθε η ώρα του κλεισίματος της κάλπης. Άρχισε η καταμέτρηση, ευτυχώς χωρίς κανένα ευτράπελο, των 424 ψηφοδελτίων, με μόλις ένα άκυρο φάκελο (ο οποίος δεν είχε ούτε ζωγραφιές με κρεμάλες, ούτε κατάρες, ούτε μούντζες ή άλλου είδους ακατάλληλου περιεχομένου θέματα) και ένα λευκό. Και μετά ξεκίνησε το μαρτύριο της καταμέτρησης των σταυρών (δεν είναι τυχαίο ότι έχει επιλεχθεί ο σταυρός για να δηλώνεις την προτίμηση στους υποψηφίους). Αυτήν ήταν και η πιο βαρετή διαδικασία, αφού άκουγες τα σχόλια των κομματικών αντιπροσώπων σχετικά με τις επιλογές των ψηφοφόρων (η λέξη «έλεος» ακούστηκε από την τύπισσα του ΣΥΡΙΖΑ καμιά 50αριά φορές κάθε φορά που έβγαινε ψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής) και η οποία τελείωσε στις 00:50!!!

Στο ενδιάμεσο κόβαμε βόλτες στον προαύλιο του σχολείου και ανταλλάσσαμε απόψεις με άλλους παρευρισκόμενους, οι οποίοι κατά 99% σχολίαζαν τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής. Και όλοι λέγανε το τι τραγικό που είναι αυτό το φαινόμενο και τι καλό που ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει δεύτερο κόμμα, και τι σούπερ δημοκρατικό είναι που θα υπάρχουν πολλά κόμματα στην Βουλή (με εξαίρεση την σούπερ κακιά προσωποποιημένη διαβολική οργάνωση) και άλλες τέτοιες αμπελοφιλοσοφίες-χωρίς-μπάλα-ή-ρούχα. Μπίζνες ας γιούζουαλ. Μα σοβαρά τώρα, από όλα τα προβλήματα του τόπου ξαφνικά το πλέον επικίνδυνο και τραγικό για τους «διανοούμενους» είναι η Χρυσή Αυγή και συνάμμα το πλέον ελπιδοφόρο και σωτήριο για τους «εξαθλιωμένους» του κέντρου και της επαρχίας; Μα σοβαρά όμως; Όπως κάποτε ήταν οι χουντικοί, οι κομμουνιστές και οι δεξιοί και ακόμα πιο παλιά οι βασιλικοί, οι κοτζαμπάσηδες και ακόμα ακόμα ακόμα πιο παλιά οι Φράγκοι και οι Ρωμαίοι; Μα σοβαρά όμως; Πως γίνεται και η μόδα που λανσάρουν τα ΜΜΕ να είναι ταυτόχρονα και ο σωτήρας και ο αποδομπιαίος τράγος;

Δυστυχώς, φεύγοντας από τον χώρο του σχολείου η διάθεση μου είχε αλλάξει άρδην και πλέον η διαδικασία της ψηφοφορίας ήταν μια ευχάριστη μακρινή ανάμνηση, που πλέον είχε αντικατασταθεί από μελαγχολία, κούραση και απόγνωση. Ο λαός ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ έστειλε το μήνυμα. Όλοι οι ηγέτες ΓΙΑ ΜΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ το έλαβαν όπως τους βόλευε και όλοι οι τους υποσχέθηκαν να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να βοηθήσουν – ο καθένας με τον τρόπο του – αυτό τον τόπο. Ο λαός όμως δεν έστειλε μήνυμα, έστειλε κραυγή απόγνωσης. Προσπάθησε να τιμωρήσει τους ηγέτες του τώρα που του δόθηκε η ευκαιρία, αγνοώντας ότι πολύ άμεσα θα τιμωρηθεί στο δεκαπλάσιο από τους ίδιους τους ηγέτες του. Οι επόμενες εκλογές δεν θα αργήσουν, αλλά η διαφορά είναι ότι τώρα δεν θα υπάρχει δυνατότητα ψήφου-τιμωρίας. Πλέον το δίλημμα που θα τεθεί θα είναι ή κυβέρνηση με όλα τα παρελκόμενα (ΔΝΤ-Μνημόνιο και πιθανότητα κάποιοι από εμάς να γλιτώσουμε την εξαθλίωση) ή το χάος για όλους (αλλά όταν λέμε όλους φυσικά και ΔΕΝ εννοούμε όλους). Και τότε ο λαός θα αναγκαστεί να ψηφίσει «κανονικά» και όχι για να τιμωρήσει.

Όσο για την συνολική εμπειρία του να είσαι εφορευτική επιτροπή, δεν ήταν τόσο τραγική ή βαρετή. Σίγουρα δεν μου προσέφερε τρομερές εμπειρίες ή γνώσεις, σίγουρα μου προσέφερε μερικές θερμίδες παραπάνω, αλλά δεν το μετάνιωσα και θεωρώ ότι κάτι κέρδισα από την συμμετοχή μου σαν μέλος – απλά είναι μόνο για ΜΙΑ φορά. Και φυσικά αν ήμασταν και οι 8 έφοροι, τότε με μια μικρή σχετικά οργάνωση δεν θα χρειαζόταν να καθίσουμε πάνω από ένα 4ωρο ο καθένας. Αλλά εδώ δεν μπορούμε να αποκτήσουμε κοινωνική συνείδηση για πιο σημαντικά πράγματα, η (κατ)αναγκαστική συμμετοχή στην εφορευτική επιτροπή μας μάρανε.

Άσε που όσοι είναι εφορευτική επιτροπή έχουν υψηλό ποσοστό του να αποκτήσουν κάποια χρόνια πάθηση ανίατης μορφής την μέρα των εκλογών!!!

Πολλά έγραψα, αλλά θέλω να κλείσω με την άποψη μου για τον χώρο διαξαγωγής των εκλογών. Τα σχολεία δεν θα πρέπει να επιλέγονται για εκλογικά κέντρα. Πέρα του ότι τα προαύλια γέμισαν αποτσίγαρα, σκουπίδια και σκουπίδια (φυσικά και μη), ο χώρος του σχολείου είναι ιερός. Το να βλέπεις τις ζωγραφιές, τις εργασίες, τις κατασκευές, τα θρανία, τις καρέκλες, τα καθημερινά πράγματα του σχολείου και να φαντάζεσαι πως μπορεί να είναι ο μικρόκοσμος των παιδιών και η καθημερινότητά τους εκεί μέσα, και να αντιπαραβάλλεις αυτές τις σκηνές με την σαπίλα της εκλογικής διαδικασίας, σου προκαλεί θλίψη και στενοχώρια. Ο χώρος του σχολείου είναι για τα παιδιά και για όσο αυτά μπορούν να παραμείνουν αγνά και χωρίς προβληματισμούς. Οι εκλογές μπορούν κάλλιστα να γίνονται στα σπίτια και τα γραφεία των υποψηφίων και με έξοδα δικά τους.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *