Rolling in Athens

Και έρχεται η ώρα που αναζητάς μια διέξοδο από την καθημερινότητα σε μια πόλη, που -η αλήθεια είναι ότι- κοιτάζει με εχθρικό μάτι οποιαδήποτε καινούργια δραστηριότητα.

Το να συναντηθείς με φίλους, που μοιράζεσαι τις ίδιες παιδικές ανησυχίες για ομαδικό άθλημα, γίνεται καθημερινά όλο και πιο δύσκολο. Οι ρυθμοί της ζωής αυξάνονται καθημερινά με γεωμετρική πρόοδο, η ανάγκη για επαγγελματική καταξίωση μεγαλώνει και η λέξη κρίση έχει αντικαταστήσει πλέον τα πάντα. Τα ατομικά αθλήματα, όπως το τρέξιμο και η κολύμβηση, απαιτούν είτε πολύ υπομονή και ώρες μοναξιάς, είτε αρκετά χρήματα, ενώ η αίσθηση ελευθερίας που σου προσφέρει το ποδήλατο σταματά κάθε φορά που το φανάρι γίνεται κόκκινο και χάνεται όταν βγεις σε κάποια λεωφόρο, μιας και γνωρίζεις ότι με κάθε προσπέραση που σου κάνει κάποιο αυτοκίνητο, έχεις μόλις γλυτώσει από μια πιθανή σύγκρουση μαζί του.

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι ενώ ξεκινάς από το σπίτι σου για να αποσυμφορήσεις την εσωτερική σου ένταση, επιστρέφεις σε αυτό ευχαριστώντας τον κάθε Μεγαλοδύναμο που ξέρεις, για το ότι κατάφερες για μια ακόμα φορά να γυρίσεις σώος και αβλαβής.

Το να ξεκινήσω να πατινάρω ήταν μια απόφαση που πήρα ενάντια στις γνώμες “ειδικών” και μη. Το “είσαι αρκετά μεγάλος” και το “θα φας τα μούτρα σου” ήταν από τις πιο ήπιες εκφράσεις/γνώμες/συμβουλές που είχα ακούσει. Η αλήθεια είναι ότι γυρίζοντας σπίτι με τα ολοκαίνουργια inliners μου είχα αρκετούς ενδοιασμούς για το παράτολμο του εγχειρήματος. Τα όσα videos είχα δει στο youtube σχετικά με μαθήματα skating αντικαταστάθηκαν σε μια στιγμή με την σκέψη ότι μόλις πραγματοποίησα την πιο άχρηστης αγοράς αθλητικού εξοπλισμού στην ζωή μου (120€ τα πατίνια και 25€ τα προστατευτικά) και όταν τα φόρεσα έβλεπα και το αγγελάκι αλλά και το διαβολάκι πίσω από τους ώμους μου να γελάνε μαζί μου και να μου λένε κοροΐδευτικά “ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡEΙΣ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ…”.

Ο εγωισμός και η επιμονή μου με έστειλαν στο ΟΑΚΑ, εκεί που δυο φορές την βδομάδα μαζεύονται οι λάτρεις του αθλήματος και πραγματοποιούν τις συγκεντρώσεις τους. Εκεί αντίκρισα μια παρέα ατόμων, όλων των ηλικιών και φύλων, να πατινάρουν με χάρη, λες και ήταν ότι πιο φυσικό πράγμα μπορεί να κάνει ο άνθρωπος, ακόμα πιο φυσικό και από το περπάτημα.

Αφού χαιρέτισα δειλά δειλά – όπως αρμόζει σε κάποιον που δεν έχει ιδέα του τι πάει να κάνει σε έναν χώρο εκτός των “νερών” του, φόρεσα τα πατίνια και περίμενα. Δεν ξέρω τι ακριβώς περίμενα, απλά κοιτούσα και ίσως και να παρακαλούσα να γίνει κάτι για να φορέσω και πάλι τα παπούτσια μου, να γυρίσω σπίτι και να πετάξω τα rollers μου στην αποθήκη, από όπου θα τα ξεθάψουν μετά από χρόνια τα εγγόνια μου για να τα κοιτάνε με θαυμασμό, όπως κοιτούσα εγώ στα 10 μου το πανάρχαιο αναλογικό ραδιόφωνο του παππού μου, που περισσότερο είχε τον όγκο μιας 32” τηλεόρασης.

Αφού τίποτα δεν έγινε στα 10 πρώτα λεπτά, εντόπισα κάποιον κοντά στην ηλικία μου και άρχισα σε απολογητικό – η αλήθεια είναι – ύφος να του εξηγώ το γιατί είχα σκεφτεί να ξεκινήσω να μάθω πατίνια σε αυτή την ηλικία, μην έχοντας καμία πρότερη επαφή με το άθλημα (έστω και σε επίπεδο κάποιου παιδικού μου φίλου). Τότε ένας πιτσιρικάς με έπιασε, με σήκωσε και κρατώντας με από τους ώμους με βοήθησε να κυλίσω. Ένιωθα ακριβώς όπως ένας μεθυσμένος που τον κουβαλάνε γιατί δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Γεγονός είναι ότι η εικόνα μου ήταν ακριβώς αυτή: προσπαθούσα να σταθώ στις ρόδες και τρίκλιζα σε κάθε βήμα. Έτρεμα την ώρα που θα έπεφτα και θα τον έριχνα και αυτόν κάτω. Μέχρι που ο πρώτος κύριος τον προέτρεψε να με αφήσει “…γιατί αλλιώς δεν θα μάθει να κάνει ποτέ”.

Και ο πιτσιρικάς με άφησε.

Μόνο μου.

Χωρίς στήριγμα.

Και εγώ να σκέφτομαι τι θα πω στην οικογένεια μου όταν γυρίσω σακατεμένος πίσω.

Οι στιγμές που ακολούθησαν μέχρι να φτάσω πίσω στην ασφάλεια του τοιχίου μου φάνηκαν αιώνες. Δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου τι ακριβώς σκεφτόμουν μέχρι να φτάσω εκεί, αλλά το σίγουρο είναι ότι πλέον τον έλεγχο του σώματος μου είχε πάρει ερπετικό τμήμα του εγκεφάλου, ενώ αν η έκχυση τεστοστερόνης είχε μέτρο σύγκρισης, τότε σίγουρα σε μένα είχε φτάσει στα κόκκινα.

Τελικά με τα πολλά έφτασα σε ασφαλές σημείο. Ανακουφισμένος πλέον, προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε μόλις γίνει. Και τότε μια σκέψη ήρθε στο μυαλό μου. Ότι για το λίγο που κράτησε αυτή η πρώτη μου βόλτα με τα πατίνια, για το τόσο ελάχιστο χρονικό διάστημα, όλες οι έγνοιες και οι προβληματισμοί μου είχαν πάει περίπατο. Η απόλυτη συγκέντρωση στο task του να φτάσω σε σημείο ασφαλές είχε διώξει όλες τις άλλες σκέψεις από το κεφάλι μου. Και αυτή η επιφοίτηση με έκανε να αντιληφθώ ότι μόλις είχα βρει το νόημα για το οποίο ο καθένας μας κάνει το χόμπι του:

ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΧΩΤΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Rolling in Athens

Δυο μήνες μετά συνεχίζω να πατινάρω. Και μέρα με την μέρα βελτιώνομαι συνεχώς. Και πλέον μπορώ και κάνω μεγαλύτερες διαδρομές με όλο και περισσότερη σιγουριά. Βέβαια οι πτώσεις δεν έχουν σταματήσει, αλλά και αυτό είναι μέρος του συγκεκριμένου αθλήματος. Και όσο περισσότερη σιγουριά αποκτάς, τόσο πιο δυνατές είναι και οι πτώσεις. Αλλά ακόμα τα πατίνια λειτουργούν σαν φυσικό ναρκωτικό απέναντι στο στρες της καθημερινότητας. Επιπρόσθετα τα πατίνια είναι ένα πολύ κοινωνικό άθλημα, μιας και οι πλάκες και ο χαβαλές δεν λείπει από την καινούργια μου παρέα.

Δεν ξέρω ακόμα για πόσο θα συνεχίσω να ασχολούμαι με τα inliners, αλλά σίγουρα όσο καιρό θα κάνω πατίνια, θα το κάνω με πολύ χαρά και προσμονή. Και θα ασχολούμαι μέχρι τα παιδιά μου να γίνουν καλύτερα από μένα (πράγμα που δεν θα αργήσει, μιας και τα παιδιά μαθαίνουν πολύ πιο γρήγορα από τους ενήλικες)!

Και όσο για τον χώρο, πραγματικά προσφέρεται για πολλές ασφαλείς από αυτοκίνητα δραστηριότητες – τρέξιμο, ποδήλατο, πατίνια, βόλτες – και είναι πραγματικά ευτυχές το γεγονός ότι πολύς κόσμος συγκεντρώνεται εκεί και απολαμβάνει τις εγκαταστάσεις.

Sunset in ΟΑΚΑ

Happy skating λοιπόν και καλές βόλτες…

 

 

2 comments

  1. dimi says:

    ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΟΠΩΣ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ Κ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΣΟΥ HOBBY!!! ΑΝ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΤΟΣΟ ΧΟΝΤΡΟΠΕΤΣΗ ΘΑ ΜΕ ΕΙΧΕΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙ ΠΕΤΥΧΕΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΖΗΛΕΨΩ!! ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ INLINE ΒΟΛΤΑ ΜΕ ΤΙΣ 3 ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΟΥ!! HAPPY SKATING Κ ΚΑΛΕΣ ΒΟΛΤΕΣ

  2. dimi says:

    ΒΡΗΚΑ Κ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΦΑΝΕΙ ΧΡΗΣΙΜΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΗΟΒΒΥ!!ΠΕΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΞΩ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 10 ΧΡΟΝΙΑ Κ ΒΛΕΠΕΙΣ ΕΝΑ ΜΑΝΤΡΑΧΑΛΟ ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΤΗ ΘΑΛΕΙΑ!!!ΣΚΕΨΟΥ ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΘΑ ΤΟΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΑΠΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΞΥΛΟ!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *