Archive for Αθλοπαιδίες

Rolling in Athens

Και έρχεται η ώρα που αναζητάς μια διέξοδο από την καθημερινότητα σε μια πόλη, που -η αλήθεια είναι ότι- κοιτάζει με εχθρικό μάτι οποιαδήποτε καινούργια δραστηριότητα.

Το να συναντηθείς με φίλους, που μοιράζεσαι τις ίδιες παιδικές ανησυχίες για ομαδικό άθλημα, γίνεται καθημερινά όλο και πιο δύσκολο. Οι ρυθμοί της ζωής αυξάνονται καθημερινά με γεωμετρική πρόοδο, η ανάγκη για επαγγελματική καταξίωση μεγαλώνει και η λέξη κρίση έχει αντικαταστήσει πλέον τα πάντα. Τα ατομικά αθλήματα, όπως το τρέξιμο και η κολύμβηση, απαιτούν είτε πολύ υπομονή και ώρες μοναξιάς, είτε αρκετά χρήματα, ενώ η αίσθηση ελευθερίας που σου προσφέρει το ποδήλατο σταματά κάθε φορά που το φανάρι γίνεται κόκκινο και χάνεται όταν βγεις σε κάποια λεωφόρο, μιας και γνωρίζεις ότι με κάθε προσπέραση που σου κάνει κάποιο αυτοκίνητο, έχεις μόλις γλυτώσει από μια πιθανή σύγκρουση μαζί του.

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι ενώ ξεκινάς από το σπίτι σου για να αποσυμφορήσεις την εσωτερική σου ένταση, επιστρέφεις σε αυτό ευχαριστώντας τον κάθε Μεγαλοδύναμο που ξέρεις, για το ότι κατάφερες για μια ακόμα φορά να γυρίσεις σώος και αβλαβής.

Το να ξεκινήσω να πατινάρω ήταν μια απόφαση που πήρα ενάντια στις γνώμες “ειδικών” και μη. Το “είσαι αρκετά μεγάλος” και το “θα φας τα μούτρα σου” ήταν από τις πιο ήπιες εκφράσεις/γνώμες/συμβουλές που είχα ακούσει. Η αλήθεια είναι ότι γυρίζοντας σπίτι με τα ολοκαίνουργια inliners μου είχα αρκετούς ενδοιασμούς για το παράτολμο του εγχειρήματος. Τα όσα videos είχα δει στο youtube σχετικά με μαθήματα skating αντικαταστάθηκαν σε μια στιγμή με την σκέψη ότι μόλις πραγματοποίησα την πιο άχρηστης αγοράς αθλητικού εξοπλισμού στην ζωή μου (120€ τα πατίνια και 25€ τα προστατευτικά) και όταν τα φόρεσα έβλεπα και το αγγελάκι αλλά και το διαβολάκι πίσω από τους ώμους μου να γελάνε μαζί μου και να μου λένε κοροΐδευτικά “ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡEΙΣ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ…”.

Read more

Ντούυυυντααααα, Ντούυυυντααααα

Κυριακή…

12:30 το μεσημέρι…

ΣΕΦ…

Αγώνας μπάσκετ…

Το “ψηστήρι” έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό. Η Θάλεια τελικά πείστηκε να με συνοδέψει όταν της υποσχέθηκα ότι στο γήπεδο θα μοιράσουν γαλατάκια ΝΟΥΝΟΥ!!! Φυσικά γαλατάκια ΝΟΥΝΟΥ δεν υπήρξαν ποτέ και με ένα δεύτερο μικρό ψεματάκι (δυστυχώς, τα γαλατάκια τελείωσαν) η Θάλεια αρκέστηκε σε ένα μπουκαλάκι νερό, αλλά με ΡΟΖ καλαμάκι παρακαλώ.

Φτάσαμε στο γήπεδο. Της έδειξα το Καραϊσκάκη. Της είπα ότι εκεί κλωτσάνε την μπάλα. Μου είπε ότι προτιμάει να δούμε μπάσκετ, αφού της αρέσει να χτυπάνε την μπάλα με τα χέρια. Δυστυχώς, με πληροφόρησε ότι δεν πήρε μαζί της την δικιά της μπάλα (με την Hello Kitty)… Κρίμα!

Μπήκαμε στο ΣΕΦ και αφού έφαγε την μπανάνα της και ένα κριτσίνι, στριμώχτηκε στην αγκαλιά μου και από εκεί χάζευε γενικά: τον αγώνα, τους παίχτες, τους φιλάθλους. Εντύπωση της έκαναν οι διαιτητές που είχαν σφυρίχτρα και επανέφεραν στην τάξη όσους παίχτες έσπρωχναν τους άλλους παίχτες και τους έκαναν φάουλ.

Η καλύτερη στιγμή της, βέβαια, ήταν με την λήξη του αγώνα: έστελνε φιλιά σε παίχτες και φιλάθλους (όλοι μια οικογένεια δεν είμαστε;;;) και τους υποσχόταν ότι όταν ξανάρθει μια άλλη μέρα και θα παίξει μαζί τους ακόμα περισσότερα παιχνίδια. Στα highlight και ένα αυθόρμητο χειροκρότημα της κάποια στιγμή που πετύχαμε καλάθι (μετά από αυτό με ρωτούσε επί 5 λεπτά γιατί χειροκρότησε!!!).

Η αποστολή εξετελέσθη και μάλιστα με αρκετή επιτυχία. Πήγαμε γήπεδο. Και το χαρήκαμε… Και θα ξαναπάμε. Γιατί η Θάλεια είναι Ολυμπιακάκι…

Read more

Glory days

Η συμμετοχή και μόνο στον φετινό αγώνα δρόμου των 10 χλμ μοιάζει από μόνη της ένα μεγάλο κατόρθωμα. Το να τρέξω ήταν μια απόφαση της στιγμής, την οποία την πήρα την Πέμπτη το απόγευμα, 3 μέρες πριν τον αγώνα. Και όλα αυτά με μια αποχή από κάθε αθλητική δραστηριότητα για πάνω από 9 μήνες (η μικρή Ίσμο φταίει για αυτό).

Μέχρι την ημέρα του αγώνα ένιωθα ενθουσιασμένος, μέχρι που ξεκίνησα να τρέχω… ή για να ακριβολογώ μετά τα πρώτα 3 χλμ. Γιατί μετά άρχισα να νιώθω το κάθε βήμα που έκανα σε όλο μου το κορμί. Αρχικά το μούδιασμα στα πόδια έγινε πόνος. Η ανάσα μου όλο και περισσότερο βάραινε και η καρδιά μου και το στήθος μου άρχισαν να “καίνε”. Στα 4 χλμ είχα ρίξει τόσο πολύ τον ρυθμό που σχεδόν περπατούσα. Και τελικά το έκανα και αυτό για περίπου 500 μέτρα. Λίγο πριν την στροφή των 5χλμ ξεκίνησα και πάλι να τρέχω… αν μπορεί κάποιος να το πει τρέξιμο αυτό. Τελικά κατάφερα να τερματίσω χωρίς να χρειαστεί να περπατήσω και πάλι, αφενός μεν γιατί πλέον έτρεχα πιο συντηρητικά και αφετέρου γιατί το δεύτερο μισό της διαδρομής είναι πιο εύκολο. Τελικά τερμάτισα σε 1 ώρα και 11 λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα. Αλλά τερμάτισα…

Η φετινή μου συμμετοχή από θέμα προσωπικής επίδοσης ήταν για κλάματα (μετά τα 53 λεπτά της περσινής κούρσας), αλλά ήταν μια καλή ευκαιρία – αν και λίγο hardcore – για την επανασχόληση μου με την γυμναστική. Πέρσι ήμουν αυτός που προσπερνούσα, φέτος ήμουν αυτός που έμενε πίσω, αλλά θα πάρω το αίμα μου πίσω του χρόνου…

Τελειόνωντας, να τονίσω ότι και φέτος υπήρχε πολύ μεγάλη συμμετοχή, παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες. Και μπράβο σε όσους αψήφισαν το κρύο και βγήκαν και χειροκρότησαν (ήταν κατά πολύ λιγότεροι σε σχέση με πέρσι). Προσωπικά με βοήθησαν πολύ στο να τερματίσω, όχι γιατί μου έδιναν κουράγιο να συνεχίσω. Με βοήθησαν γιατί βλέποντας τους ξεχνιόμουν από πόνους και σκέψεις του να παρατήσω!