Archive for Δια βιου μάθηση

από τα 30 στα 40 (μέσα από τον πάγο)

Θυμάμαι ήταν Μάιος του 2013 όταν στο mail είδα ένα μήνυμα σχετικά με ένα μεταπτυχιακό πάνω στη Διοίκηση Επιχειρήσεων Τροφίμων και Γεωργίας του ΓΠΑ. “Αυτό είναι“, σκέφτηκα και αμέσως έσπευσα να μάθω περισσότερες λεπτομέρεις, τι είναι, τι προσφέρει, τι χρειάζεται να έχω εγώ, δικαιολογητικά, χαρτιά κτλ. Και -ω, του θαύματος- είχε και part time τμήμα, για εργαζόμενους. Και για να γίνει η φάση ακόμα πιο ουάουυυυυυ, το part time θα ξεκινούσε πιλοτικά για πρώτη χρονιά.

Τις επόμενες βδομάδες θυμάμαι ήταν ένας αγώνας δρόμου για να μαζέψω όλη τη απαραίτητη χαρτούρα για να μπορέσω να στείλω και εγώ την αίτηση μου. Ακόμα με θυμάμαι στο Πολυτεχνείο να αναζητώ καθηγητές που μετά από 10 χρόνια θα μου έδιναν συστατικές. Μετά τη κατάθεση των δικαιολογητικών και περνώντας ένα μικρό διάστημα αγωνιώδους αναμονής, με ειδοποίησαν ότι είμαι στους πρώτους υποψήφιους και ότι θα περάσω συνέντευξη από την επιτροπή. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι μιας και η συνέντευξη έγινε, αλλά αντί να την κάνει η επιτροπή σε μένα, την έκανα εγώ σε εκείνους… Φυσικά – όσο αλαζωνικό κιαν ακούγεται αυτό – ήταν απλά θέμα χρόνου να με δεχτούν, μαζί με άλλους 4 οι οποίοι θα ήμασταν ο πυρήνας και τα πρώτα στελέχη που υα έβγαζε το συγκεκριμένο MBA για part time παρακολούθηση.

Στην πρώτη συνάντηση-ενημέρωση, όπου θα γινόταν και η παρουσίαση των μαθημάτων, παρουσιαστήκαμε οι 4 από τους 5. Στη πρώτη διάλεξη πήγαμε οι 3 από τους 5. Τελικά το τελειώσαμε εγώ και άλλος ένας. 2 στους 5 για πρώτη χρονιά μάλλον λέει πολλά…

Η ουσία είναι ότι για 2 χρόνια και 2 μήνες (τόσο κράτησε συνολικά η όλη δοκιμασία) η ζωή μου μου μπήκε στον πάγο. Το ίδιο έγινε – ίσως σε λίγο πιο μικρό βαθμό – στην οικογένεια μου. 2 χρόνια και 2 μήνες χαμένος πολύτιμος προσωπικός και κοινωνικός χρόνος. Για ένα μεταπτυχιακό το οποίο κάπου στη πορεία, και όταν στέρεψε ο αρχικός ενθουσιασμός, μετατράπηκε σε μαρτύριο και συνέτεινε στο να αυξηθούν τα επίπεδα κούρασης όλων μας ακαριαία σε δυσθεώρητα ύψη.

Τώρα όλα τελείωσαν. Τα μαθήματα και οι υποχρεώσεις, οι εργασίες, οι συναντήσεις, οι ατελείωτες ώρες στα Starbucks (μετά το πρώτο εξάμηνο σταμάτησαν να με ρωτάνε τι καφέ θέλω και πως με λένε…), η πτυχιακή, οι φίλοι, οι καθηγητές. Από τους λόγους που αποτελούσαν την αιτία για το μεταπτυχιακό αυτό, πλέον κανείς δεν υπάρχει/ισχύει. Αντιθέτως, στο διάστημα αυτό έγιναν τεράστιες αλλαγές.

Η ερώτηση που κάνω στον εαυτό μου, ακόμα και τώρα, είναι η εξής: “Με βάση τα όσα γνωρίζεις τώρα, αν είχες την ευκαιρία να επιλέξεις και πάλι, θα το ξανάκανες αυτό το μεταπτυχιακό;” και όσο κιαν ακούγεται οξύμωρο η απάντηση είναι πάντα “ΝΑΙ, θα το έκανες και πάλι. Πρέπει να περάσεις από τα 30 στα 40, ανόητε…“.