Archive for Οικογένεια

Νεογέννητο και σύλληψη στη Σπάρτη

Πως μπορεί να γίνει η σύνδεση μεταξύ της γέννας ενός παιδιού με μια σύλληψη στην Σπάρτη, ιδιαίτερα δε όταν υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία που υποδεικνύουν ότι το η σύλληψη του εμβρύου δεν έγινε στην Λακωνική πρωτεύουσα; Ιδού λοιπόν πως μπορεί να γίνει…

Πριν από δυο μέρες γεννήθηκε το τρίτο ανιψάκι μου, ένα υγιέστατο κοριτσάκι, ροζουλί ροζουλί και χαριτωμένο. Όλα καλά με το παιδί και τους χαζογονείς του, αλλά κάπου εδώ σχεδόν τελειώνει η ιστορία με το νεογέννητο. Και λέω τελειώνει, γιατί εφόσον γεννήθηκε το κοριτσάκι μας και με αφορμή την επικείμενη επίσκεψη στο μαιευτήριο, πετάχτηκα μέχρι το The Mall Athens να πάρω ένα δωράκι. Ακόμα και μέχρι εδώ, που η ιστορία με το νεογέννητο έχει ουσιαστικά τελειώσει και ξεκινάει η ιστορία με τη σύλληψη στη Σπάρτη, τα πράγματα είναι εκνευριστικά προβλέψιμα. Το μόνο που θα μπορούσε να με προβληματίσει θα ήταν να μην καταφέρω να βρω το δώρο που θέλαμε να πάρουμε ή – ακόμα χειρότερα – να αγοράσω κάτι εντελώς άσχετο σε σχέση με αυτό που είχα εντολές να αγοράσω – πάντα χωρίς πρόθεση να το κάνω.

Αφού λοιπόν πήρα το σωστό δώρο και μετά από μια σύντομη γύρα στα μαγαζιά του Mall, εγκατέλειψα το συγκρότημα και κατευθύνθηκα προς το αυτοκίνητο, παρκαρισμένο κάπου εκεί πίσω στο αδιέξοδο κοντά στο Υπουργείο Παιδείας. Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο, το μάτι μου ασυναίσθητα έπεσε πάνω σε ένα σύνθημα γραμμένο στο διάζωμα που χωρίζει την Αττική οδό με τον παράδρομο της ακριβώς στο ύψος της εισόδου της παιδικής χαρά που βρίσκεται ανάμεσα στο Mall και το Υπουργείο.

«Λευτεριά στον Κ. Σακκά απεργό πείνας από 4/6»

Read more

Happy 4+2

Πάνε 4 χρόνια από τότε που μπήκαμε στο κλαμπ των γονέων και άλλα 2 από τότε που μπήκαμε στο κλαμπ των μαζοχιστών. Και μιας και ήμασταν εντελώς για τα σίδερα είπαμε να κάνουμε ένα μικρό πάρτυ.

Όλα ήταν στην εντέλεια. Το κάστρο ετοιμάστηκε σε χρόνο ρεκόρ, με πυρετώδεις εργασίες νυχθημερόν.

Τα δώρα για τους καλεσμένους επιλέχθηκαν καθαρά με γνώμονα τις προσωπικές τους προτιμήσεις…

Δόθηκε προσοχή στην λεπτομέρεια…

Τα ξόρκια επαναλήφθηκαν πολλές φορές για την αποφυγή λαθών και μάλιστα χρησιμποιήθηκαν πολλαπλά ραβδάκια για την διασφάλιση της επιτυχίας…

Μέχρι και ο βασιλιάς φόρεσε την επίσημη κορώνα του….

Και τότε εμφανίστηκαν οι αγριοι….

Και ιδού το αποτέλεσμα…

Καμμένη γη… τσουνάμι στεριάς… ανεστρόβιλοι Ιμαλλαΐων…

Περάσαμε καλά όμως, αυτό έχει σημασία. Χρόνια πολλά μικρές μου και πάντα τέτοια!!!

ΥΓ: Και για όσους δεν έκλεισαν μάτι όλο το βράδυ σκεφτόμενοι το πως θα τα καταφέρουμε να επαναφέρουμε το παλάτι στην αρχική του μορφή, σας διαβεβαιώ ότι όλα είναι μια χαρά και πάλι…

  

 

School Year’s Goal Reached Today

Καλησπέρα σας. Σας ευχαριστούμε πολύ. Ο στόχος επιτεύχθηκε. Τα λεφτά μας πίσω παρακαλώ…

Πως; Μα, είπατε ότι ο στόχος σας είναι να μάθουν τα παιδιά μας να γράφουν το όνομα τους μέχρι να τελειώσει αυτήν η χρονιά. Το θυμάμαι πολύ καλά. Όχι όχι, καλά κατάλαβα. Μόλις θα γράφουν το όνομα τους τότε όλα θα έχουν τελειώσει για φέτος, οπότε ζητάω τα υπόλοιπα λεφτά πίσω…

Τι είπατε; Α, όσα παιδάκια μάθουν να το γράφουν πριν τα Χριστούγεννα, τότε ο στόχος αναθεωρείται; Δηλαδή ο καινούργιος στόχος είναι να πάρουν απολυτήριο δημοτικού μέχρι το τέλος της χρονιάς;

Εντάξει, θα το δεχτώ, αλλά να μου υποσχεθείτε ότι μέχρι να γίνει 8 θα έχει τουλάχιστον ένα μεταπτυχιακό τίτλο σπουδων, εντάξει;;; Υποσχείτε… Υποσχεθείτε… Δεν σας άκουσα καλά, τι είπατε…

Τώρα μάλιστα, είμαστε σύμφωνοι, η Θάλεια θα συνεχίσει να φοιτεί στο σχολείο σας. Ευχαριστώ που συμφωνείτε και εσείς. Θα τα πούμε και πάλι στην ορκομωσία για το πτυχίο Ανωτάτης Εκπαίδευσης τον Ιούνιο του 2014…

Ε, ναι, καλώς εχόντων των πραγμάτων. Αν τώρα χάσουν και μια εξεταστική εξαιτίας καταλήψεων τότε τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτα…

Guess what's my name

Χάρηκα που σας άκουσα παιδαγωγοί της Θάλειας από το σχολείο και ξανά σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πολύ πολύ που αγκαλιάζετε το παιδί μας με τόση φροντίδα και αγάπη!!!

Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, τα παραπάνω δεν έχουν ειρωνικό χαρακτήρα. Ειλικρινά συγκινήθηκα απίστευτα πολύ.

Womens’ DNA

Το να πας για ψώνια με 1 γυναίκα και 2 παιδία δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Μόλις το γυναικείο DNA αντιληφθεί ότι ο χώρος που βρίσκεται περιλαμβάνει πολλά ρούχα, τότε ενστικτωδώς αντιδρά κάπως έτσι…

Για να δούμε, τι θα πάρουμε και σήμερα...

 

Αυτό θα είναι τέλειο για την περίσταση...

Και ακολουθεί η αντίδραση της κάθε γυναίκας, όταν την τσακώσεις…

Ωχ, μας έπιασαν

 

Το ορκίζομαι, απλά έπεσε το χέρι μου πάνω στα ρούχα...

Για την ιστορία, η Θάλεια διάλεξε μόνη της το φόρεμα της και έσκισε το καρτελάκι αμέσως, “…το έσκισα αφού θα το πάρουμε!!!”, και η Ισμήνη δεχόταν να δοκιμάσει μόνο φορέματα που της άρεσαν και είχε διαλέξει η ίδια και όχι ότι της λέγαμε εμείς!!!

Τι να πω, μάλλον πρέπει να ξεκινήσω και δεύτερη δουλειά. Καλό μου κουράγιο.

 

 

 

 

 

 

Christmas’ Carols

Το να έχεις αφήσεις πίσω σου την 3η δεκαετία της ζωής σου και να ξαναζείς την μαγεία των Χριστουγέννων είναι κάτι που, αν δεν το έχεις αποκλείσει να σου συμβεί, σίγουρα του έδινες λίγες πιθανότητες να το ξανά ζήσεις. Και όμως τα παιδιά σε κάνουν παιδί και μαζί τους μικραίνεις και εσύ, αντιστρόφως ανάλογα με την προσμονή των γιορτών και την αγωνία για τα δώρα, οι οποίες μεγαλώνουν και σε κάνουν να ονειρεύεσαι την στιγμή που θα ξυπνήσεις και θα αντικρίσεις δίπλα στο τζάκι, μέσα στις αμερικανόφερτες αγιοβασιλιάτικες κάλτσες τα δώρα που έχεις ζητήσει…

Με ένα πλαστικό δαχτυλίδι, ένα χριστουγεννιάτικο βρακάκι και πολλά φανταχτερά περιτυλίγματα δώρων ο παιδικός χριστουγεννιάτικος κόσμος σου ζωντανεύει ξανά και οι χριστουγεννιάτικες μελωδίες χαϊδεύουν απαλά τις μέχρι πρότινος ξεφτισμένες αναμνήσεις των γιορτών σου! Και αρχίζεις να θυμάσαι πράγματα που νόμιζες ότι δεν έζησες ποτέ. Στιγμές αγωνίας (για το δώρο που λαχταράς), χαράς (για το υπέροχο δώρο που πήρες), αλλά και στενοχώριας (για το λάθος δώρο που σου έφερε ο Αϊ Βασίλης), απαλειμμένες από το ξεθώριασμα των χρόνων που έχουν περάσει.

Και κάπου εκεί συνέρχεσαι και αρχίζεις να στροβιλίζεσαι στον τρελό χορό που σε παρασέρνουν τα αγγελούδια, τα οποία σε σφιχταγκαλιάζουν και σου χαρίζουν απλόχερα το χαμόγελο τους.

Τα Χριστούγεννα πλέον είναι διαφορετικά. Το κουδουνάκι του Ρούντολφ ηχεί και πάλι μελωδικά στα αυτιά μας…

 

Ντούυυυντααααα, Ντούυυυντααααα

Κυριακή…

12:30 το μεσημέρι…

ΣΕΦ…

Αγώνας μπάσκετ…

Το “ψηστήρι” έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό. Η Θάλεια τελικά πείστηκε να με συνοδέψει όταν της υποσχέθηκα ότι στο γήπεδο θα μοιράσουν γαλατάκια ΝΟΥΝΟΥ!!! Φυσικά γαλατάκια ΝΟΥΝΟΥ δεν υπήρξαν ποτέ και με ένα δεύτερο μικρό ψεματάκι (δυστυχώς, τα γαλατάκια τελείωσαν) η Θάλεια αρκέστηκε σε ένα μπουκαλάκι νερό, αλλά με ΡΟΖ καλαμάκι παρακαλώ.

Φτάσαμε στο γήπεδο. Της έδειξα το Καραϊσκάκη. Της είπα ότι εκεί κλωτσάνε την μπάλα. Μου είπε ότι προτιμάει να δούμε μπάσκετ, αφού της αρέσει να χτυπάνε την μπάλα με τα χέρια. Δυστυχώς, με πληροφόρησε ότι δεν πήρε μαζί της την δικιά της μπάλα (με την Hello Kitty)… Κρίμα!

Μπήκαμε στο ΣΕΦ και αφού έφαγε την μπανάνα της και ένα κριτσίνι, στριμώχτηκε στην αγκαλιά μου και από εκεί χάζευε γενικά: τον αγώνα, τους παίχτες, τους φιλάθλους. Εντύπωση της έκαναν οι διαιτητές που είχαν σφυρίχτρα και επανέφεραν στην τάξη όσους παίχτες έσπρωχναν τους άλλους παίχτες και τους έκαναν φάουλ.

Η καλύτερη στιγμή της, βέβαια, ήταν με την λήξη του αγώνα: έστελνε φιλιά σε παίχτες και φιλάθλους (όλοι μια οικογένεια δεν είμαστε;;;) και τους υποσχόταν ότι όταν ξανάρθει μια άλλη μέρα και θα παίξει μαζί τους ακόμα περισσότερα παιχνίδια. Στα highlight και ένα αυθόρμητο χειροκρότημα της κάποια στιγμή που πετύχαμε καλάθι (μετά από αυτό με ρωτούσε επί 5 λεπτά γιατί χειροκρότησε!!!).

Η αποστολή εξετελέσθη και μάλιστα με αρκετή επιτυχία. Πήγαμε γήπεδο. Και το χαρήκαμε… Και θα ξαναπάμε. Γιατί η Θάλεια είναι Ολυμπιακάκι…

Read more

Φεγγαράκι μου λαμπρό…

…και ξαφνικά βλέπεις το παιδί σου να πηγαίνει στο σχολείο (όχι σχολείο, παιδικό στα-θμό, όπως πολύ σωστά μας διορθώνει). Και το παιδί σου γυρίζει σπίτι με το λεωφορείο (όχι λεωφορείο, σχο-λι-κό, όπως πολύ σωστά μας διορθώνει). Το βλέπεις να χορεύει, αλλά όχι μόνο του. Χορεύει και σου κρατάει το χέρι και προσπαθεί να σχηματίσει κύκλο. Το βλέπεις να κάνει διάφορα χορευτικά και θεατρικά, ανάλογα με τους στίχους του τραγουδιού. Και σου φαίνεται απίστευτο. Γιατί είναι απίστευτο. Η αλλαγή στην συμπεριφορά και τις συνήθειες είναι τρομερή.

Και κάποια στιγμή ο παιδικός σταθμός παύει να είναι ταμπού. Αρχίζει να σου μιλάει για το τι κάνει εκεί. Αναφέρει ονόματα από συμμαθητές της και παιχνίδια που παίζουν. Ο Λευτέρης της δίνει ένα ψιλό κουκουνάρι και μετά την κυνηγάει. Η Χαρίκλεια παίζει μαζί της δαγκώνοντάς την (το ξύλο είναι ακόμα παιχνίδι). Ο Γιώργος της πιέζει την κοιλιά και εκείνη του λέει να μην το κάνει γιατί πονάει. Και τέλος ο Στάθης δεν έρχεται κάθε μέρα στον παιδικό σταθμό.

Το παιδί μεγάλωσε χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει. Και δεν νομίζω να το συνειδητοποιήσουμε άμεσα… Ίσως ποτέ! Και γιαυτό θα συνεχίζει να μας εκπλήσσει συνεχώς, με ότι και να κάνει.

Surviving on vacations

Επιλέγοντας να πας διακοπές με 2 παιδιά είναι σίγουρο ότι τα ρίσκα που παίρνεις είναι μεγάλα. Μακριά από την σχετική “ασφάλεια” που σου παρέχει το σπίτι, το να επιζήσεις μαζί τους είναι σχεδόν αδύνατο. Το μόνο που κάνεις είναι να περιμένεις τα χειρότερα και προσεύχεσαι ώστε όλα να περάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Και κάπου εκεί για μια ακόμα φορά τα παιδιά σε διαψεύδουν! Λίγο η θάλασσα, λίγο οι πολλές ώρες επαφής με την φύση (και ίσως λίγο και η αλλαγή περιβάλλοντος) και τα παιδιά μεταμορφώνονται -ίσως για μοναδική φορά μέσα στον χρόνο- προς το καλύτερο!!!

 

Ακτή Παναγιάς (Πηγάδι Πτελεού, Μαγνησία), όπως ακριβώς υποδηλώνει και το όνομα, ήταν για μια ακόμα χρονιά ο παράδεισος για τις οικογενειακές μας διακοπές. Για αυτό, πέρα από την ομορφιά και την απλότητα της περιοχής, βοήθησε τα μέγιστα η κα. Ουρανία. Πάντα φιλόξενη και με το χαμόγελο στα χείλη μας υποδέχτηκε με χαρά και αγκαλιές. Η αγάπη της για τα παιδιά είναι κάτι παραπάνω από εμφανής, μιας και από εκεί παρελαύνουν κάθε καλοκαίρι πάρα πολλά πιτσιρίκια, τα οποία κυριολεκτικά την κοιτάζουν με προσήλωση και θαυμασμό (και μαζί με τα παιδιά και οι γονείς, που αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να καταφέρνει να ηρεμεί τα “αγριμάκια” τους με την απλότητα της φωνής της).

Ο χώρος, όπως πάντα φιλόξενος, μακριά από δρόμους και κινδύνους τα παιδάκια μπορούν να χαρούν την θάλασσα και την άμμουδιά στην παραλία, αλλά και τον πολύ όμορφο και μεγάλο κήπο. Η οικογενειακή ταβέρνα είναι πραγματικά ο ορισμός της “οικογενειακής”. Μενού ουσιαστικά δεν υπάρχει. Κάθε απόγευμα η κα. Ουρανία ανακοινώνει τα -σπιτικά- φαγητά της επόμενης ημέρας, τα οποία καθορίζονται από τα φρέσκα υλικά που θα βρεί στην αγορά . Παστίτσιο, γιουβετσάκι με μοσχάρι, φασολάκια, ιμάμ, μπάμιες, κοτόπουλο με βίδες, μελιτζάνες στον φούρνο, μακαρόνια με κιμά είναι λίγα από τα υπέροχα φαγητά που δοκιμάσαμε τις 6 μέρες που μείναμε εκεί. Πολλές φορές τα φαγητά της επόμενης μέρας καθορίζονται από τους ενοίκους, οι οποίοι παρασυρόμενοι από το οικογενειακό κλίμα, βγάζουν προς τα έξω τους πιο κρυφούς παιδικούς γαστρονομικούς πόθους!!!

Ήδη σχεδιάζουμε τις επόμενες διακοπές μας… Το μέρος είναι γνωστό, μένει μόνο να αποφασίσουμε τις ημερομηνίες!!!

Tip: αν αποφασίσετε να επισκεφτείτε το μέρος, να θυμηθείτε να κάνετε κράτηση στις μερίδες του φαγητού από το πρωί, γιατί πραγματικά εξαφανίζονται!!!