Archive for Σκέψεις

Νεογέννητο και σύλληψη στη Σπάρτη

Πως μπορεί να γίνει η σύνδεση μεταξύ της γέννας ενός παιδιού με μια σύλληψη στην Σπάρτη, ιδιαίτερα δε όταν υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία που υποδεικνύουν ότι το η σύλληψη του εμβρύου δεν έγινε στην Λακωνική πρωτεύουσα; Ιδού λοιπόν πως μπορεί να γίνει…

Πριν από δυο μέρες γεννήθηκε το τρίτο ανιψάκι μου, ένα υγιέστατο κοριτσάκι, ροζουλί ροζουλί και χαριτωμένο. Όλα καλά με το παιδί και τους χαζογονείς του, αλλά κάπου εδώ σχεδόν τελειώνει η ιστορία με το νεογέννητο. Και λέω τελειώνει, γιατί εφόσον γεννήθηκε το κοριτσάκι μας και με αφορμή την επικείμενη επίσκεψη στο μαιευτήριο, πετάχτηκα μέχρι το The Mall Athens να πάρω ένα δωράκι. Ακόμα και μέχρι εδώ, που η ιστορία με το νεογέννητο έχει ουσιαστικά τελειώσει και ξεκινάει η ιστορία με τη σύλληψη στη Σπάρτη, τα πράγματα είναι εκνευριστικά προβλέψιμα. Το μόνο που θα μπορούσε να με προβληματίσει θα ήταν να μην καταφέρω να βρω το δώρο που θέλαμε να πάρουμε ή – ακόμα χειρότερα – να αγοράσω κάτι εντελώς άσχετο σε σχέση με αυτό που είχα εντολές να αγοράσω – πάντα χωρίς πρόθεση να το κάνω.

Αφού λοιπόν πήρα το σωστό δώρο και μετά από μια σύντομη γύρα στα μαγαζιά του Mall, εγκατέλειψα το συγκρότημα και κατευθύνθηκα προς το αυτοκίνητο, παρκαρισμένο κάπου εκεί πίσω στο αδιέξοδο κοντά στο Υπουργείο Παιδείας. Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο, το μάτι μου ασυναίσθητα έπεσε πάνω σε ένα σύνθημα γραμμένο στο διάζωμα που χωρίζει την Αττική οδό με τον παράδρομο της ακριβώς στο ύψος της εισόδου της παιδικής χαρά που βρίσκεται ανάμεσα στο Mall και το Υπουργείο.

«Λευτεριά στον Κ. Σακκά απεργό πείνας από 4/6»

Read more

Garbage City

Στην σύγχρονη ιστορία της ποτέ δεν ήταν μια πόλη πρώτυπο ή μια όμορφη πόλη. Ούτε καν μια πόλη με στοιχειώδης υποδομή για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Το “πόλη-ζούγκλα” μάλλον ήταν το ηπιότερο από τα πολλά ονόματα που της είχαν αποδώσει. Κι όμως, παρόλα αυτά, παρέμενε μια πόλη ζωντανή, με σφυγμό, ταυτότητα, ιδιαιτερότητα. Από γειτονιά σε γειτονιά και από περιοχή σε περιοχή έβλεπες την διαφορετικότητα των ανθρώπων που την κατοικούσαν. Πετρούπολη και Περιστέρι, Κορυδαλλός, Πειραιάς, Καμίνια και Κερατσίνι, Γλυφάδα και Βουλιαγμένη, Κέντρο (Ομόνοια, Θησείο, Μοναστηράκι, Ψυρρή), Χαλάνδρι και Αγία Παρασκευή, Μαρούσι, Κηφισιά. Η κάθε περιοχή με την δικιά της ιδιοσυγκρασία, το δικό της χρώμα, την δικιά της ιστορία.

Όλα αυτά μέχρι πριν λίγο. Γιατί εδώ και λίγο καιρό όλη η Αθήνα, το “κλεινόν άστυ”, μοιάζει να έχει ισοπεδωθεί. Mετά την αλλοίωση (αν μπορεί επιεικώς να χαρακτηριστεί έτσι η γκετοποίηση του κέντρου) που υπέστη η καρδια της Αθήνας, πλέον έχει επέλθει μια τρομερή διάλυση των κοινωνικών ιστών που συντηρούσαν και έδιναν πνοή στην ταλαιπωρημένη αυτήν πόλη. Την θέση των ξεφωνητών, των γέλιων και της -υπερβολικής- ξεγνοιασιάς έχουν πάρει η απόγνωση, η απελπισία, η έλλειψη προοπτικής. Το μέλλον δεν διαγράφεται δυσοίωνο, γκρίζο και αβέβαιο, αλλά σκοτεινό και αδιέξοδο. Οι συζητήσεις όλες έχουν να κάνουν με λέξεις άγνωστες προς εμάς. ΔΝΤ, μνημόνιο, τρόικα, EFSF, ελεγχόμενη χρεωκοπία, CDS.Τόσο ο “καγκουρας” των δυτικών προαστείων, όσο και ο “τρέντι” του βορρά έχουν το ίδιο θέμα συζήτησης. ‘Εχουν το ίδιο αποσβολωμένο βλέμμα. Το ίδιο θλιμμένο χαμόγελο.

Η φωτεινή και γιορτινή Αθήνα του 2004 έδωσε την θέση της σε μια Αθήνα αποστεωμένη, σαθρή, αδύναμη. Σε μια Αθήνα χλεμπονιάρα. Η πάλλαι ποτέ “πόλη που δεν κοιμάται” ξαφνικά μοιάζει να έχει πέσει σε λήθαργο και να προσπαθεί ναι αναπληρώσει όλο αυτό τον χαμένο ύπνο. Ανίκανη να αντιδράσει και να ανασάνει. Ανήμπορη να χορέψει και να τραγουδήσει. Μια πόλη που από το πρωί μέχρι το βράδυ ζούσε σε έντονους και πολύχρωμους ρυθμούς, πλέον μοιάζει με πόλη του Φαρ Ουέστ. Δυστυχώς όμως, όχι σαν μια ζωντανή πόλη της Άγριας Δύσης, αλλά με μια πόλη εγκαταλλειμένη, μια πολή άδεια, μια πόλη φάντασμα. Οι άνθρωποι με σκυμμένα τα κεφάλια, καταστήματα και μαγαζιά να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Αγορές άδειες από κόσμο. Καφετέριες γεμάτες από απογνωση. Όλα μοιάζουν να έχουν πάρει τον δρόμο τους. Η αντίστροφη μέτρηση δεν έχει αρχίσει. Η αντίστροφη μέτρηση πλησιάζει στο τέλος της.

Το μόνο που αποδεικνύει ότι η πόλη αυτή κατοικείται ακόμη είναι τα σκουπίδια της. Και τα σκουπίδια, με την σειρά τους, καταμαρτυρούν πολλά πράγματα για την πόλη τους. Τα σκουπίδια δεν ψεύδονται ποτέ…