Ντούυυυντααααα, Ντούυυυντααααα

Κυριακή…

12:30 το μεσημέρι…

ΣΕΦ…

Αγώνας μπάσκετ…

Το “ψηστήρι” έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό. Η Θάλεια τελικά πείστηκε να με συνοδέψει όταν της υποσχέθηκα ότι στο γήπεδο θα μοιράσουν γαλατάκια ΝΟΥΝΟΥ!!! Φυσικά γαλατάκια ΝΟΥΝΟΥ δεν υπήρξαν ποτέ και με ένα δεύτερο μικρό ψεματάκι (δυστυχώς, τα γαλατάκια τελείωσαν) η Θάλεια αρκέστηκε σε ένα μπουκαλάκι νερό, αλλά με ΡΟΖ καλαμάκι παρακαλώ.

Φτάσαμε στο γήπεδο. Της έδειξα το Καραϊσκάκη. Της είπα ότι εκεί κλωτσάνε την μπάλα. Μου είπε ότι προτιμάει να δούμε μπάσκετ, αφού της αρέσει να χτυπάνε την μπάλα με τα χέρια. Δυστυχώς, με πληροφόρησε ότι δεν πήρε μαζί της την δικιά της μπάλα (με την Hello Kitty)… Κρίμα!

Μπήκαμε στο ΣΕΦ και αφού έφαγε την μπανάνα της και ένα κριτσίνι, στριμώχτηκε στην αγκαλιά μου και από εκεί χάζευε γενικά: τον αγώνα, τους παίχτες, τους φιλάθλους. Εντύπωση της έκαναν οι διαιτητές που είχαν σφυρίχτρα και επανέφεραν στην τάξη όσους παίχτες έσπρωχναν τους άλλους παίχτες και τους έκαναν φάουλ.

Η καλύτερη στιγμή της, βέβαια, ήταν με την λήξη του αγώνα: έστελνε φιλιά σε παίχτες και φιλάθλους (όλοι μια οικογένεια δεν είμαστε;;;) και τους υποσχόταν ότι όταν ξανάρθει μια άλλη μέρα και θα παίξει μαζί τους ακόμα περισσότερα παιχνίδια. Στα highlight και ένα αυθόρμητο χειροκρότημα της κάποια στιγμή που πετύχαμε καλάθι (μετά από αυτό με ρωτούσε επί 5 λεπτά γιατί χειροκρότησε!!!).

Η αποστολή εξετελέσθη και μάλιστα με αρκετή επιτυχία. Πήγαμε γήπεδο. Και το χαρήκαμε… Και θα ξαναπάμε. Γιατί η Θάλεια είναι Ολυμπιακάκι…

Read more

Glory days

Η συμμετοχή και μόνο στον φετινό αγώνα δρόμου των 10 χλμ μοιάζει από μόνη της ένα μεγάλο κατόρθωμα. Το να τρέξω ήταν μια απόφαση της στιγμής, την οποία την πήρα την Πέμπτη το απόγευμα, 3 μέρες πριν τον αγώνα. Και όλα αυτά με μια αποχή από κάθε αθλητική δραστηριότητα για πάνω από 9 μήνες (η μικρή Ίσμο φταίει για αυτό).

Μέχρι την ημέρα του αγώνα ένιωθα ενθουσιασμένος, μέχρι που ξεκίνησα να τρέχω… ή για να ακριβολογώ μετά τα πρώτα 3 χλμ. Γιατί μετά άρχισα να νιώθω το κάθε βήμα που έκανα σε όλο μου το κορμί. Αρχικά το μούδιασμα στα πόδια έγινε πόνος. Η ανάσα μου όλο και περισσότερο βάραινε και η καρδιά μου και το στήθος μου άρχισαν να “καίνε”. Στα 4 χλμ είχα ρίξει τόσο πολύ τον ρυθμό που σχεδόν περπατούσα. Και τελικά το έκανα και αυτό για περίπου 500 μέτρα. Λίγο πριν την στροφή των 5χλμ ξεκίνησα και πάλι να τρέχω… αν μπορεί κάποιος να το πει τρέξιμο αυτό. Τελικά κατάφερα να τερματίσω χωρίς να χρειαστεί να περπατήσω και πάλι, αφενός μεν γιατί πλέον έτρεχα πιο συντηρητικά και αφετέρου γιατί το δεύτερο μισό της διαδρομής είναι πιο εύκολο. Τελικά τερμάτισα σε 1 ώρα και 11 λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα. Αλλά τερμάτισα…

Η φετινή μου συμμετοχή από θέμα προσωπικής επίδοσης ήταν για κλάματα (μετά τα 53 λεπτά της περσινής κούρσας), αλλά ήταν μια καλή ευκαιρία – αν και λίγο hardcore – για την επανασχόληση μου με την γυμναστική. Πέρσι ήμουν αυτός που προσπερνούσα, φέτος ήμουν αυτός που έμενε πίσω, αλλά θα πάρω το αίμα μου πίσω του χρόνου…

Τελειόνωντας, να τονίσω ότι και φέτος υπήρχε πολύ μεγάλη συμμετοχή, παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες. Και μπράβο σε όσους αψήφισαν το κρύο και βγήκαν και χειροκρότησαν (ήταν κατά πολύ λιγότεροι σε σχέση με πέρσι). Προσωπικά με βοήθησαν πολύ στο να τερματίσω, όχι γιατί μου έδιναν κουράγιο να συνεχίσω. Με βοήθησαν γιατί βλέποντας τους ξεχνιόμουν από πόνους και σκέψεις του να παρατήσω!

Φεγγαράκι μου λαμπρό…

…και ξαφνικά βλέπεις το παιδί σου να πηγαίνει στο σχολείο (όχι σχολείο, παιδικό στα-θμό, όπως πολύ σωστά μας διορθώνει). Και το παιδί σου γυρίζει σπίτι με το λεωφορείο (όχι λεωφορείο, σχο-λι-κό, όπως πολύ σωστά μας διορθώνει). Το βλέπεις να χορεύει, αλλά όχι μόνο του. Χορεύει και σου κρατάει το χέρι και προσπαθεί να σχηματίσει κύκλο. Το βλέπεις να κάνει διάφορα χορευτικά και θεατρικά, ανάλογα με τους στίχους του τραγουδιού. Και σου φαίνεται απίστευτο. Γιατί είναι απίστευτο. Η αλλαγή στην συμπεριφορά και τις συνήθειες είναι τρομερή.

Και κάποια στιγμή ο παιδικός σταθμός παύει να είναι ταμπού. Αρχίζει να σου μιλάει για το τι κάνει εκεί. Αναφέρει ονόματα από συμμαθητές της και παιχνίδια που παίζουν. Ο Λευτέρης της δίνει ένα ψιλό κουκουνάρι και μετά την κυνηγάει. Η Χαρίκλεια παίζει μαζί της δαγκώνοντάς την (το ξύλο είναι ακόμα παιχνίδι). Ο Γιώργος της πιέζει την κοιλιά και εκείνη του λέει να μην το κάνει γιατί πονάει. Και τέλος ο Στάθης δεν έρχεται κάθε μέρα στον παιδικό σταθμό.

Το παιδί μεγάλωσε χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει. Και δεν νομίζω να το συνειδητοποιήσουμε άμεσα… Ίσως ποτέ! Και γιαυτό θα συνεχίζει να μας εκπλήσσει συνεχώς, με ότι και να κάνει.

Mission accomplished

“Εθνική επιτυχία!”

Οι εταίροι μας χάρισαν 100 δις. Πριν από 1 χρόνο είχαν συμφωνήσει να μας δανείσουν 110 δις. Οπότε μας χάρισαν τα 100 από τα 110, αλλά θα συνεχίζουμε να πληρώνουμε τόκους για τα 110 δις, όπως επίσης και για τα υπόλοιπα 300 ή 400 δις (κανείς δεν ξέρει πόσα και προπαντώς ΠΟΥ χρωστάμε). Και συν της άλλοις, θα δανειστούμε και άλλα 130 δις για τα επόμενα χρόνια. Δίκαιο!

Για τα 100 δις που μας χαρίστηκαν θα πρέπει να παραχωρήσουμε και εμείς κάτι. Έτσι οι εταίροι μας τροϊκανοί θα μας στείλουν μια μόνιμη επιτροπή. Σε εποχές λιτότητας να γλυτώσουμε τα έξοδα για τα αεροπορικά και τα ξενοδοχεία. Ο ΓΑΠ όμως ισχυρίζεται ότι η μόνη αρμοδιότητα της επιτροπείας θα είναι καθαρά συμβουλευτική. Πιστευτό!

Τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις θα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την μείωση του χρέους. Δηλαδή οι δανειστές μας θα αγοράζουν δωρεάν τις κρατικές επιχειρήσεις, σε τιμή κόστους πάντα, μιας και τα λεφτά που υποτίθεται ότι θα δίνουν, θα πάνε πάλι πίσω σε αυτούς. Και απλά θα τους μείνουν αμανάτι οι “ζημιογόνες” επιχειρήσεις (ΔΕΗ, λιμάνια, αεροδρόμια, τραίνα μαζί με τις υποδομές τους). Δίκαιο!

Το πρόγραμμα λιτότητας τελικά θα πάει μέχρι το 2020, γιατί το 2015 είναι αρκετά κοντά. Για να μην υπάρχει ψίγμα ελπίδας ότι ξαφνικά μπορεί να μείνουμε χωρίς επιτήρηση και τρόικα. Σωστό!

Κρατικοποιούνται οι τράπεζες, για να ενισχυθούν από τα κρατικά έσοδα, τα οποία θα προέλθουν από φορολόγηση των μικρομεσαίων πολιτών. Και οι οποίες με την σειρά τους θα αγοραστούν (μιας και θα είναι περιουσιακό στοιχείο του κράτους) από τους δανειστές μας (και πάλι δωρεάν). Κατά τ’ άλλα ο ΓΑΠ δήλωσε ότι το βάρος θα πέσει στις τράπεζες και όχι στους πολίτες… Εύγε!

Τέλος, σύμφωνα πάντα με τον ΓΑΠ,  οι μικροκαταθέτες “μπορούν να είναι ήσυχοι” όσον αναφορά την ασφάλεια των καταθέσεων τους. Καθησυχαστικό!

Περιμένω να ακούσω “ευχαριστούμε την κυβέρνηση της Γερμανίας” στην επόμενη συνεδρίαση της Βουλής; Καλύτερος δηλαδή ήταν ο προηγούμενος με τα Ίμια;

Και ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης, ας μετατεθεί η 28η Οκτωβρίου 2 μέρες πριν, και αντί να να γιορτάζουμε το Μεγάλο ΌΧΙ να γιορτάζουμε το Μεγάλο ΓΑΠ!

Garbage City

Στην σύγχρονη ιστορία της ποτέ δεν ήταν μια πόλη πρώτυπο ή μια όμορφη πόλη. Ούτε καν μια πόλη με στοιχειώδης υποδομή για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Το “πόλη-ζούγκλα” μάλλον ήταν το ηπιότερο από τα πολλά ονόματα που της είχαν αποδώσει. Κι όμως, παρόλα αυτά, παρέμενε μια πόλη ζωντανή, με σφυγμό, ταυτότητα, ιδιαιτερότητα. Από γειτονιά σε γειτονιά και από περιοχή σε περιοχή έβλεπες την διαφορετικότητα των ανθρώπων που την κατοικούσαν. Πετρούπολη και Περιστέρι, Κορυδαλλός, Πειραιάς, Καμίνια και Κερατσίνι, Γλυφάδα και Βουλιαγμένη, Κέντρο (Ομόνοια, Θησείο, Μοναστηράκι, Ψυρρή), Χαλάνδρι και Αγία Παρασκευή, Μαρούσι, Κηφισιά. Η κάθε περιοχή με την δικιά της ιδιοσυγκρασία, το δικό της χρώμα, την δικιά της ιστορία.

Όλα αυτά μέχρι πριν λίγο. Γιατί εδώ και λίγο καιρό όλη η Αθήνα, το “κλεινόν άστυ”, μοιάζει να έχει ισοπεδωθεί. Mετά την αλλοίωση (αν μπορεί επιεικώς να χαρακτηριστεί έτσι η γκετοποίηση του κέντρου) που υπέστη η καρδια της Αθήνας, πλέον έχει επέλθει μια τρομερή διάλυση των κοινωνικών ιστών που συντηρούσαν και έδιναν πνοή στην ταλαιπωρημένη αυτήν πόλη. Την θέση των ξεφωνητών, των γέλιων και της -υπερβολικής- ξεγνοιασιάς έχουν πάρει η απόγνωση, η απελπισία, η έλλειψη προοπτικής. Το μέλλον δεν διαγράφεται δυσοίωνο, γκρίζο και αβέβαιο, αλλά σκοτεινό και αδιέξοδο. Οι συζητήσεις όλες έχουν να κάνουν με λέξεις άγνωστες προς εμάς. ΔΝΤ, μνημόνιο, τρόικα, EFSF, ελεγχόμενη χρεωκοπία, CDS.Τόσο ο “καγκουρας” των δυτικών προαστείων, όσο και ο “τρέντι” του βορρά έχουν το ίδιο θέμα συζήτησης. ‘Εχουν το ίδιο αποσβολωμένο βλέμμα. Το ίδιο θλιμμένο χαμόγελο.

Η φωτεινή και γιορτινή Αθήνα του 2004 έδωσε την θέση της σε μια Αθήνα αποστεωμένη, σαθρή, αδύναμη. Σε μια Αθήνα χλεμπονιάρα. Η πάλλαι ποτέ “πόλη που δεν κοιμάται” ξαφνικά μοιάζει να έχει πέσει σε λήθαργο και να προσπαθεί ναι αναπληρώσει όλο αυτό τον χαμένο ύπνο. Ανίκανη να αντιδράσει και να ανασάνει. Ανήμπορη να χορέψει και να τραγουδήσει. Μια πόλη που από το πρωί μέχρι το βράδυ ζούσε σε έντονους και πολύχρωμους ρυθμούς, πλέον μοιάζει με πόλη του Φαρ Ουέστ. Δυστυχώς όμως, όχι σαν μια ζωντανή πόλη της Άγριας Δύσης, αλλά με μια πόλη εγκαταλλειμένη, μια πολή άδεια, μια πόλη φάντασμα. Οι άνθρωποι με σκυμμένα τα κεφάλια, καταστήματα και μαγαζιά να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Αγορές άδειες από κόσμο. Καφετέριες γεμάτες από απογνωση. Όλα μοιάζουν να έχουν πάρει τον δρόμο τους. Η αντίστροφη μέτρηση δεν έχει αρχίσει. Η αντίστροφη μέτρηση πλησιάζει στο τέλος της.

Το μόνο που αποδεικνύει ότι η πόλη αυτή κατοικείται ακόμη είναι τα σκουπίδια της. Και τα σκουπίδια, με την σειρά τους, καταμαρτυρούν πολλά πράγματα για την πόλη τους. Τα σκουπίδια δεν ψεύδονται ποτέ…

Prime Minister vs. Bodyworker

Ποιά η διαφορά του να είσαι πρωθυπουργός από το να είσαι άνεργος φανοποιός; Μα, φυσικά το “λεφτά υπάρχουν” και “bank running”!!!

Η τύχη του δύσμοιρου ανέργου φανοποιού-τορναδόρου (που κατά την αστυνομία δεν αντιμετώπιζε κάποιο σημαντικό οικονομικό πρόβλημα, είχε δηλαδή δουλίτσα) αγνοείται από τον Μάρτιο, οπότε και πληροφορηθήκαμε ότι οι διωκτικές αρχές ήταν πολύ κοντά στον να εντοπίσουν τα ηλεκτρονικά του ίχνη (δεν είχε φορέσει και αυτός ο ταλαίπωρος ένα ηλεκτρονικό full-face και ηλεκτρονικά γάντια να μην αφήσει ίχνη;;;). Βέβαια ο τύπος παραδόθηκε στην αστυνομία μόνος τους, όταν και ο κλοιός είχε σφίξει γύρω του, και μετανιωμένος, σύμφωνα με τα λεγόμενα του δικηγόρου του.

Read more

Surviving on vacations

Επιλέγοντας να πας διακοπές με 2 παιδιά είναι σίγουρο ότι τα ρίσκα που παίρνεις είναι μεγάλα. Μακριά από την σχετική “ασφάλεια” που σου παρέχει το σπίτι, το να επιζήσεις μαζί τους είναι σχεδόν αδύνατο. Το μόνο που κάνεις είναι να περιμένεις τα χειρότερα και προσεύχεσαι ώστε όλα να περάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Και κάπου εκεί για μια ακόμα φορά τα παιδιά σε διαψεύδουν! Λίγο η θάλασσα, λίγο οι πολλές ώρες επαφής με την φύση (και ίσως λίγο και η αλλαγή περιβάλλοντος) και τα παιδιά μεταμορφώνονται -ίσως για μοναδική φορά μέσα στον χρόνο- προς το καλύτερο!!!

 

Ακτή Παναγιάς (Πηγάδι Πτελεού, Μαγνησία), όπως ακριβώς υποδηλώνει και το όνομα, ήταν για μια ακόμα χρονιά ο παράδεισος για τις οικογενειακές μας διακοπές. Για αυτό, πέρα από την ομορφιά και την απλότητα της περιοχής, βοήθησε τα μέγιστα η κα. Ουρανία. Πάντα φιλόξενη και με το χαμόγελο στα χείλη μας υποδέχτηκε με χαρά και αγκαλιές. Η αγάπη της για τα παιδιά είναι κάτι παραπάνω από εμφανής, μιας και από εκεί παρελαύνουν κάθε καλοκαίρι πάρα πολλά πιτσιρίκια, τα οποία κυριολεκτικά την κοιτάζουν με προσήλωση και θαυμασμό (και μαζί με τα παιδιά και οι γονείς, που αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να καταφέρνει να ηρεμεί τα “αγριμάκια” τους με την απλότητα της φωνής της).

Ο χώρος, όπως πάντα φιλόξενος, μακριά από δρόμους και κινδύνους τα παιδάκια μπορούν να χαρούν την θάλασσα και την άμμουδιά στην παραλία, αλλά και τον πολύ όμορφο και μεγάλο κήπο. Η οικογενειακή ταβέρνα είναι πραγματικά ο ορισμός της “οικογενειακής”. Μενού ουσιαστικά δεν υπάρχει. Κάθε απόγευμα η κα. Ουρανία ανακοινώνει τα -σπιτικά- φαγητά της επόμενης ημέρας, τα οποία καθορίζονται από τα φρέσκα υλικά που θα βρεί στην αγορά . Παστίτσιο, γιουβετσάκι με μοσχάρι, φασολάκια, ιμάμ, μπάμιες, κοτόπουλο με βίδες, μελιτζάνες στον φούρνο, μακαρόνια με κιμά είναι λίγα από τα υπέροχα φαγητά που δοκιμάσαμε τις 6 μέρες που μείναμε εκεί. Πολλές φορές τα φαγητά της επόμενης μέρας καθορίζονται από τους ενοίκους, οι οποίοι παρασυρόμενοι από το οικογενειακό κλίμα, βγάζουν προς τα έξω τους πιο κρυφούς παιδικούς γαστρονομικούς πόθους!!!

Ήδη σχεδιάζουμε τις επόμενες διακοπές μας… Το μέρος είναι γνωστό, μένει μόνο να αποφασίσουμε τις ημερομηνίες!!!

Tip: αν αποφασίσετε να επισκεφτείτε το μέρος, να θυμηθείτε να κάνετε κράτηση στις μερίδες του φαγητού από το πρωί, γιατί πραγματικά εξαφανίζονται!!!

Είναι ωραία στην Αθήνα…

…το καλοκαίρι. Από τέλη Ιουλίου μέχρι και τέλη Αυγούστου (με αποκορύφωμα την βδομάδα πριν και μετά τον 15αύγουστο) η Αθήνα πραγματικά είναι χάρμα οδηγών. Άδειοι δρόμοι, κίνηση σε ανθρώπινα επίπεδα, μποτιλιάρισμα άγνωστη λέξη και ο κόσμος που έχει μέινει πίσω έχει την καλύτερη διάθεση (ελέω προσμονής διακοπών).

Και όλοι μαζί λέμε “αχ! μακάρι να ήταν έτσι όλο το χρόνο”. Όμως αυτές τις μέρες έχω δει τα “απίστευτα”. Οι άδειοι δρόμοι σε συνδυασμό -ίσως- με την προσμονή για τις διακοπές, ή ακόμα χειρότερα, με την κατήφεια από όσους είτε δεν πήγαν διακοπές, είτε μόλις γύρισαν, έχουν κάνει τους δρόμους καρμανιόλα κυριολεκτικά. Ήδη μέσα σε 10 μέρες έχω δει 3 ατυχήματα (το ένα ήταν αρκετά σοβαρό και άλλο ένα συνέβη μπροστά στα μάτια μου), αριθμός ρεκόρ, μιας και όλο τον υπόλοιπο χρόνο δεν είχα δει κανένα.

Άδειοι δρόμοι, ευκαιρία για “γκάζωμα” από όλους και στο τέλος… φαναρτζίδικο στην καλύτερη! Αλλά όπου υπαρχουν “καρβουνάκια”, υπάρχει και τι άλλο; Μα φυσικά η Τροχαία, η οποία πάντα μας υπενθυμίζει να είμαστε προσεκτικοί οδηγοί και η οποία φυσικά πάντα τέτοιες εποχές βγαίνει να μαζέψει κανά φράγκο να δώσει και κανά μισθό στους υπαλλήλους της. Μέσα λοιπόν σε αυτές τις 10 μέρες έχω δει 2 (δύο!!!) μπλόκα από τροχαίους, με “πιστόλι” καταγραφής ταχύτητας. Και όλο τον υπόλοιπο χρόνο είχα δει 0 (μηδέν) τροχαίους στον δρόμο. Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη…

Τελικά δεν είναι και τόσο ωράια στην Αθήνα τον 15αύγουστο.

Μια ζέστη, μια κρύο…

Από τους 35+ βαθμούς Κελσίου (υπό σκιάν) στους 20 και αντίστροφα. Αυτό το περνάω τουλάχιστον 2 φορές την ημέρα. Η πρώτη είναι όταν φτάνω στην δουλειά και η δεύτερη όταν φεύγω. Αν μάλιστα τύχει να πάω και κάπου αλλού στο ενδιάμεσο ή μετά την δουλειά, τότε αυτό το “δράμα” το περνάω και πάλι…

Π.χ., στον Α/Β Βασιλόπουλο η είσοδος στο σουπερμάρκετ θυμίζει είσοδο στην κατάψυξη. Η δε έξοδος θυμίζει είσοδο σε φούρνο. Και δεν είναι μόνο εκεί. Σε όποιο κτίριο και να μπεις που έχει κεντρικό κλιματισμό ισχύουν τα ίδια. Και κανείς δεν σκέφτεται το αυτονόητο… όλη αυτή η θερμική ενέργεια που εκλύουν τα σούπερ κλιματιστικά που καταλήγει;;; Για να μην μιλήσω για την κατανάλωση της ενέργειας ή τα προβλήματα στην υγεία που μπορεί να δημιουργήσει η συνεχής χρήση των κλιματιστικών.

Ας ιδρώσουμε και λιγάκι, δεν κάνει κακό. Ο ιδρώτας είναι το φυσικό σύστημα ψύξης του οργανισμού. Δεν είμαι κατά των κλιματιστικών, είμαι κατά της χρήσης των κλιματιστικών για “σκωτσέζικα ντους”. Αν η εξωτερική θερμοκρασία είναι στους 40 βαθμούς, τότε η εσωτερική να μην είναι 20! Και 28 ή 29 βαθμούς δεν είναι άσχημα…

http://www.medlook.net/kids/aircondition.asp

http://www.in2life.gr/wellbeing/health/articles/187573/article.aspx

HomeApps

Πριν από περίπου 6 μήνες, αφού είχα δοκιμάσει κάποιες από τις πολλές εφραμογές – οι οποίες ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια- σχετικά με την αποθήκευση των αποδείξεων για την ΔΟΥ και την φορολογική δήλωση, και αφού καμία από αυτές τις εφαρμογές δεν με είχε ενθουσιάσει, αποφάσια να φτιάξω μια custom δική μου εφαρμογή, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου (και φυσικά με “ταβάνι” τον ουρανό, αλλά τις ελάχιστες προγραμματιστικές μου γνώσεις).

Μετά από περίπου 2 βδομάδες είχα στα χέρια μου έτοιμη την εφαρμογή. Καθώς ήταν η πρώτη εφαρμογή που έφτιαξα για Windows η περηφάνεια και η χαρά που ένιωσα δεν … υπηρχε, γιατί απλά δεν ένιωσα τίποτα. Απλά το μόνο ανακούφιση ένιωσα, γιατί είχε αρχίσει να με κουράζει το όλο εγχείρημα.

Η εφαρμογή φτιάχτηκε μέσα απο το VisualStudio 2008 και είναι μια απλή εφαρμογή windows form. Το μόνο “κακό” είναι ότι χρειάζεται SQL server και ότι η βάση πρέπει να φτιαχτεί με ξεχωριστό script (δυστυχώς είχα κουραστεί και δεν είχα όρεξη να χρησιμοποιήσω κάποιο εναλλακτικό μέσο αποθήκευσης των αποδείξεων, ούτε καν να ενσωματώσω την διαδικασία κατασκευής της βάση μέσα από τον installer). Είχα υποσχεθεί στον ευατό μου να χρησιμοποιήσω ενναλακτικό τρόπο αποθήκευσης (είτε σε απλό κείμενο, είτε σε Access), αλλά…

Η εφαρμογή με βοήθησε πολύ στο να αποθηκεύσω όλες τις αποδείξεις όπως ακριβώς τις ήθελα και μάλιστα με βοηθάει να βλέπω και στατιστικά με το που ξόδεψα τα λεφτάκια μου (το 80% πάει σε supermarket). Πρόσφατα, μάλιστα, την  αναβάθμισα μιας και πρόσθεσα μια καινούργια φόρμα για καταχώρηση των λογαριασμών (ΔΕΚΟ, τηλεφωνία). Το μόνο που λείπει είναι να ολοκληρώσω το κομμάτι των στατιστικών για τους λογαριασμούς.

Γενικά το πλάνο είναι να κατασκευάσω ένα ολοκληρωμένο “πακέτο” για εφαρμογές σπιτιού. Το επόμενο μεγάλο εγχείρημα είναι η “λίστα για supermarket”, αλλά …