Tag Archive for διασκέδαση

Ένας χρόνος, ένας μήνας και 10 μέρες

Ήταν 28 Ιανουαρίου του 2011, 3 βδομάδες πριν την άφιξη της μικρής Ισμήνης, η τελευταία φορά που πραγματοποιήσαμε βραδινή έξοδο σαν ζευγάρι. Ακόμα θυμάμαι το κρύο που έκανε εκείνο το βράδυ. Η βόλτα περιλάμβανε αρχικά ένα καλό φαγοπότι. Το μέρος ήταν ο Τζιτζικομέρμηγκας στο Χαλάνδρι, κλασσική αξία με πλούσιο μενού και πολύ καλό χύμα ροζέ κρασί. Ανακαλώ στην σκέψη μου το ότι δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε μετά από το πολύ φαγητό. Και το ότι φάγαμε πολύ δεν οφείλετε μόνο στην λαιμαργία μας, αλλά και στο ότι απαλλαγμένοι από το μοναδικό – ως τότε – παιδί, είχαμε την ελευθερία των κινήσεων και με τα 2 χέρια… οπότε οι μπουκιές έπεφταν βροχή στα στομάχια μας. Μετά, θυμάμαι, ότι ακολούθησε ένας περίπατος – περισσότερο για να χωνέψουμε – μέχρι το κέντρο του Χαλανδρίου (στην διάρκεια της οποίας ακούσαμε τα υποτιμητικά σχόλια για τους 30άρηδες και τα μπαράκια) και μια δροσιστική μαργαρίτα στο μεξικάνικο El Taco Bueno, επίσης στο Χαλάνδρι. Και από τότε η “χειμερία νάρκη”.

Ήρθε η Ισμήνη, περάσαμε το πρώτο σοκ με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού, πέρασε και η Θάλεια το πρώτο της σοκ όταν συνειδητοποίησε ότι η Ισμήνη ήρθε για να μείνει, μετά περάσαμε άλλο ένα σοκ όταν η Θάλεια ξεκίνησε παιδικό, στο ενδιάμεσο πήγαμε διακοπές, κάναμε βαφτίσια, είχαμε και γάμους, ξεκίνησε η Μαργαρίτα δουλειά. Και όλα αυτά μέσα σε 1 χρόνο, 1 μήνα και 10 μέρες χωρίς να έχουμε πραγματοποιήσει ούτε μια βραδινή έξοδο οι 2 μας.

Τελικά το ημερολόγιο έδειχνε 10 Μαρτίου τους 2012, το ρολόι σημάδευε την 22η ώρα της μέρας όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο – με αφορμή τα γενέθλια της Μαργαρίτας – και κλείνοντας την πόρτα του γκαράζ αφήσαμε, έστω και για λίγες ώρες, τις σκέψεις μας και τους προβληματισμούς μας πίσω μας. Φαγητό σε ένα όμορφο ιταλικό με ζεστή ατμόσφαιρα και παραδοσιακή κουζίνα και μετά κάθοδο στο Σύνταγμα (!!!) με το αυτοκίνητο (!!!) για ποτό σε ένα μπαράκι (!!!). Το ότι νόμιζα ότι οι γύρω μας μας κοιτούσαν σαν εξωγήινους δεν με ένοιαξε καθόλου, ούτε με προβλημάτισε το γεγονός ότι δεν ήξερα τι ποτό να πάρω (έχω μείνει στην εποχή του μοχίτο). Αυτό που μέτρησε ήταν το ότι περάσαμε ΥΠΕΡΟΧΑ και ότι χρειάστηκαν μόλις λίγες ώρες για να γεμίσουν και πάλι οι μπαταρίες μας.

Ποτέ μα ποτέ δεν θα σνομπάρω πάλι την δύναμη των απλών καθημερινών πραγμάτων, τα οποία σου προσφέρουν τόσα πολλά και τα οποία τα εκτιμάς μόνο όταν τα στέρησε.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ [ΜΟΥ]!!!